Na het straatje Rare Malts zijn TT en ik nog eens rustig rond gaan kijken. Wat handjes schudden, onder andere met Dick de Jong (die kom je ook overal tegen…) en kijken wat er te krijgen was. Uiteindelijk was het bij een aantal interessante stands (onder andere James MacArthur’s Old Masters) zo druk dat we maar niet achteraan gesloten zijn. Vooral niet omdat de stand van Whiskycorner met Marc Segers zelf erachter vrij rustig was. Daar zijn we het publiek dus maar gaan uitbreiden.

Klein babbeltje gemaakt uiteraard over van alles en nog wat, en daarna de beste man verzocht om een Glen Avon en een mooie Macallen in te schenken.

Glen Avon (Glenfarclas), 1961-1997, 40%, Gordon & MacPhail, prijs niet bekend.
Leer, sigaren en zoete sherry in de neus. De smaak maakt alles waar, al is deze wat timide. In de finish krijg ik nog wat chocolade en anijs door. Een whisky waar we beide blij van werden. Mooie volle smaken. Nergens overstemde de sherry de whisky. Hij had zelfs nog wel wat feller mogen zijn.

Geur: 9, Smaak: 7, Finish: 8, Ervaring: 9. Totaal 33

Macallan 20, 1973-1993, 46%, Signatory Vintage, prijs niet bekend.
De neus biedt, net als de Glenfarclas hierboven, veel oude sherry. Daar zit toch een verschil in met wat tegenwoordig in sherry geuren zit. Meer rook en leer, iets muffer en iets droger. De smaak was wat feller dan de Glen Avon, wat aan de 6% alcohol, en de jongere leeftijd kan liggen (en aan de whisky natuurlijk). De geur wordt tegengehouden door iets lijkt het. Alsof deze van ver moet komen. In de smaak is deze flink drogend en later proef je nog hoe geboend eiken ruikt. Heel rare whisky. Je hebt het idee dat je maar de helft ruikt van wat je kan ruiken, maar toch is het enorm lekker spul. Vooral de smaak redt hem!

Geur: 7, Smaak: 9, Finish: 8, Ervaring: 8. Totaal 32

Glenugie 26, 1977, 46%, Murray McDavid, prijs niet bekend.
De neus is bijna kazig. Wat rook en hout komen ook door. Vrij fel. Zoete sinasappel en amandel. Turks fruit (en dan niet de film natuurlijk). De finish is nagenoeg oneindig. Het turks fruit is een wat weeige zoetheid om te proeven in een whisky. Al met al is de geur, ondanks de kaas, verre van onaangenaam, maar ik vind het een vreemde eend in de whisky bijt.

Geur: 7, Smaak: 8, Finish: 8, Ervaring: 7. Totaal 30

Glen Grant 34, februari 1970 – maart 2004, 54,2% vatnr. 831, Duncan Taylor, prijs niet bekend.
Ik heb hier niet zoveel van opgeschreven. Ik weet nog dat we het een erg lekkere whisky vonden, met enorme sherry invloeden, bijna overheersend. De smaak was enorm drogend, je tong veranderde in een lap leer. Ook erg zoet, met een forse piek in de finish. Die finish gaat nagenoeg oneindig door.

Geur: 8, Smaak: 8, Finish: 9, Ervaring: 8. Totaal 33

Glen Avon (Glenfarclas) 40, 1960-2000, 55%, Gordon & MacPhail, prijs niet bekend.
Munt, choclade, studentenhaver, rozijnen, anijs, leer, rook. En dat is alleen de neus nog maar! In de smaak komt de zoetheid van zo’n fruitcake met gedroogde en geconfijte vruchtjes nog eens stevig door. Een kleine hint van hout proef je in de finish, maar dat is meer een bevestiging van leeftijd dan een wrange smaak. Je hebt zeker het idee dat je met antieke sherry te maken hebt. Een wereld van verschil tussen dit en de sherry die je nu doorkrijgt in whisky. Niet vergelijkbaar

Geur: 10, Smaak: 9, Finish: 9, Ervaring: 9. Totaal 37

Tomatin 40, 1967, Signatory Cask Strength, prijs niet bekend.
Deze hebben we tegelijk met de vorige whisky laten inschenken, en daardoor kwam deze totaal niet tot z’n recht. Het oordeel is dus waarschijnlijk een stuk lager dan mogelijk als we deze op zich zouden hebben geproefd. Het ‘nieuwe sherry’ idee bekroop ons van alle kanten. Wat dit vooral deed is duidelijk maken waarom dat dat oude spul zoveel spannender is! Oude whisky, maar het zou een sherry finish kunnen zijn. Enorm drogend, te drogend zelfs. Flinke hout invloed. Citrus in de finish.

Geur: 7, Smaak: 6, Finish: 7, Ervaring: 6. Totaal 26

Zoals je ziet hebben we ons prima vermaakt. Na het laatste drupje Glen Avon uit het glas te hebben geperst zijn we richting de pont naar Breskens gaan lopen. We hadden nog wel een uur langer kunnen blijven, maar die smaaksensatie wilden we liever nog even vasthouden. We hadden sowieso het idee dat er niets meer overheen zou gaan. De top was bereikt, zullen we maar zeggen. De bodem ook, van de portemonnee. De Glenavon was een overduidelijke winnaar van het festival. Met een goede opvolging in de Brora, Hillside, Macallan en de andere Glen Avon. O, o wat zijn hebben we onszelf verwend.