Deze Glengoyne viel me meteen enorm op, omdat ie niet een donkerbruine kleur had die je normaal van deze distilleerderij gewend bent. Toen ik dat ter sprake bracht kreeg ik te horen: ‘dat is de echte kleur van Glengoyne’. Toch jammer, kleuringskaramel…

Geur:
Een duidelijk bourbon vat. Ik pik kokos en vanille op. Ook wat anijs, maar daar moet ik (zoals gewoonlijk) wat meer mijn best voor doen. Erg vol en zoet. Amandel komt ook nog voorbij. Hij ruikt wel een beetje gesloten. Alsof er meer is.

Smaak:
Vol en vrij zwaar voor een 10 jaar oude. Maisbrood, ook weer vanille en iets van citrusvruchten. Later wordt je mond wat droog.

Finish:
Granig en grassig. De leeftijd begint zich een beetje te tonen. Met water wordt het een beetje alsof er geroosterd brood in de buurt staat, en iets pittiger.

Wederom geen slechte whisky, maar ook weer niet heel spectaculair. Voornaamste allure vind ik nog dat je een keer een bourbon gerijpte Glengoyne kan proeven. De geuren en smaken van het bourbon vat vind ik wel lekker, dus daar verdient deze Glengoyne weer wat puntjes op!

Glengoyne 10, 1999, 46%, Berry Bros. and Rudd, € 46

Geur: 7
Smaak: 7 
Afdronk: 7
Ervaring: 7
Prijs/Kwaliteit: 7

Totaal 35 punten