De volgende twee whisky’s die we probeerden in Leiden waren van Glenmorangie. Eigenlijk ging ik voor de Finealta, maar die is in Nederland nog niet verkrijgbaar. Beetje een raar argument, je wilt mensen tenslotte lekker maken voor wat je gaat doen met je merk…

Finealta is de licht geturfde Glenmorangie, en dat schijnt naar een 100 jaar oud recept te zijn gemaakt. In tegenstelling tot de huidige Glenmorangies dus, want die zijn volledig ongeturfd.

JP wilde de Astar proeven, omdat ik steeds een sample vergat mee te nemen deden we dit dus maar in Leiden (shame on me). Omdat ik niet op een droogje wilde staan ging ik voor de 18 jaar oude. Later bedacht ik me dat ik deze in Groningen ook geproefd heb, toch jammer.

Glenmorangie Astar
Voornamelijk zachte, volle vanille met kokos op de achtergrond. Ook proef je flink wat amerikaans nieuw eiken. Dit is niet iets negatiefs, maar maakt erg mooie smaakjes van het geheel. Dit alles gebeurt met een ruime 57% alcohol, dus de smaak komt wel aan. Ondanks dat het een redelijk eenvoudige whisky is, vind ik deze wel erg lekker.

Glenmorangie 18
Een mix van Bourbon en Oloroso Sherry vaten. De sherry is mooi ingetogen en vult de smaak van de whisky zelf mooi aan, zonder ergens te overstemmen. Perzik is ook duidelijk aanwezig. De smaak is iets feller dan ik verwachtte, maar daarna komt de zachte zoetheid weer mooi terug. De finish biedt ook tropisch fruit en een chili pepertje: ‘mango red chilli’ is wat er in me opkomt, maar dat kan ook aan de chips reclame liggen.

Beide vrij aangename whisky’s, al gaat mijn voorkeur uit naar de Astar, omdat het weer eens iets anders is. De 18 jaar oude is echter een zeer mooie mix van bourbon- en sherryvat smaken. Al begrijp ik van de laatste niet helemaal waarom ik er 5 euro voor moest betalen terwijl de fles 80 euro kost. Bij de gemiddelde stand komt de prijs dan op 3 euro ongeveer. Jammer LVMH!