Sinds de distilleerderij op Arran whisky mocht uitbrengen hebben ze nagenoeg alle soorten vaten gebruikt om whisky’s te finishen. Een beetje zoals Bruichladdich, al zijn die lui nog meer doorgeslagen. Inmiddels hebben ze wat meer standaard producten (zoals een 10, 12 en 14 jaar oude). Uit de zee van obscure finishes is de Pomerol een van de weinigen die nog overgebleven is.

Geur:
De geur is heel zwaar van Europees eiken, met veel tannines. Erg onverwacht voor een Arran en ik vind het helemaal niet passen bij de distilleerderij. Veel hout, ook vol met fruit, zware rode druiven. Erg droog en het smaakt ook echt naar bordeaux wijn.

Smaak:
De smaak is vrij scherp, maar bouwt wel vrij aardig op. Later komt er iets fruit tevoorschijn uit alle geweld. Hier kom ik die wijnsmaak niet tegen die ik na de geur daarvan wel verwacht had. Ook de smaak is enorm zwaar.

Finish:
De afdronk is fruitig maar ook hier weer die tannines en dat veel te zware. Het fruit blijft wel eindeloos hangen, met een vleug kruiden achter in je mond.

Bij Arran verwacht je een redelijk lichte whisky die wat fruitigheid en ietwat ouderwetse smaken biedt. Deze Pomeral finish gooit echter alle ‘Guns of Navarone’ in de strijd om maar gewicht te kunnen bieden. Ik denk dat ze daar bij Arran voor moeten oppassen, want het echt zwaar overdreven. Te droog, te zwaar, te houterig, en vooral voor zo’n jonge whisky.

Arran Pomeral finish, 50%, +/- 50 euro

Geur: 3
Smaak: 4
Afdronk: 6
Ervaring: 3
Prijs/Kwaliteit: 0

Totaal: 16 punten