2 Lagavulin Cask samples

In juni ben ik samen met Anneke naar Schotland op vakantie geweest en daarbij hoorde een bezoek aan onder andere Lagavulin. Je kan bij de distilleerderij de rondleiding doen, wat verder niet zo interessant is, maar ook de Warehouse Demonstration.

De Warehouse Demonstration wordt op dinsdag en donderdagochtend in het pakhuis gedaan door Iain McArthur, waar ik laatst een filmpje over plaatste. Je krijgt tijdens deze demonstratie samples te proeven uit verschillende vaten. Gelukkig zijn ze niet al te zuinig met de samples en als je flesjes hebt kan je nog wat mee naar huis nemen ook, tenzij je echt dronken weer naar buiten wil rollen.

Lagavulin 1966, +/- 49%, 44 jaar oud
Geur: zodra je hem inschenkt komt de rookgeur je al tegemoed. Je herkent het ook meteen als Lagavulin, de vettige vlezige geur die het toch wel herkenbaar maakt. Bij wat actiever ruiken kom ik geuren tegen van geroosterd hout (niet echt verbrand hout, maar eerder smeulend). Beef jerky, en een lekkere barbecue lucht. Hmm!

Smaak: Hetzelfde zet voort, het geeft een wat vettig gevoel, met meer bbq smaken, wat kolen, leer, maar er zit ook iets fris in. Het wrange van hout komt ook zeker door, maar ik vind het niet storend. Best knap na 44 jaar in een vat.

Finish: Wat zouter dan verwacht na de geur en smaak, maar ook vanille komt duidelijker naar voren.

Wat een feest! Dit is echt een heel erg lekkere Lagavulin. Ik had deze veel houteriger verwacht. Ik zou hier best een volle fles van willen hebben, maar gezien de prijzen van oudere Lagavulins zou dit zeker ver boven mijn budget gaan!

Lagavulin, 17 jaar oud, Double Matured
Dit is de ‘rechtstreeks uit het vat’ versie van de Distiller’s Edition. Dat belooft dus wat, gezien ik best wel fan ben van de Lagavulin DE.

Geur: Minder rokerig dan de 1966 variant. Hij komt ook wat zoeter over, maar toch ook weer wat hartig. Dat zal door de zoute smaak komen die je wel vaker bij kust whisky’s tegenkomt. Ook toffee en fudge komen duidelijk naar voren.

Smaak: Het hartige verdwijnt. Een rokerige zoete whisky dus, met flink wat bite. Er komt meer karamel door als in de geur, ook meer vanille. Je merkt dat het een bourbon rijping is, met een sherry finish. Maar voor de verandering is dat niet storend.

Finish: De nasmaak is iets bitterder dan ik verwacht had. Een beetje fruitig, zoals een grapefruit. Blijft ook wel even hangen, maar is niet zo indrukwekkend als de 1966.

Een erg lekkere whisky die toch heel anders overkomt dan de DE, terwijl het om min of meer hetzelfde product gaat. Leuk om deze een keer op vatsterkte geproefd te hebben!
4 sterren

About Sjoerd de Haan-Kramer

I'm a web developer at Emakina. I'm highly interested in booze, with a focus on whisk(e)y. I like to listen to loads of music and read quite some books. I'm married to Anneke, have a daughter Ot, a son Moos and a cat called Kikker (which means Frog, in Dutch). I live in Krommenie, The Netherlands.
This entry was posted in Lagavulin and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s