Rare marketing

Op zo’n beetje elk whisky blog of elke whisky site wordt er wel eens een artikel gewijd aan het zoveelste vreemde gebeuren in de marketing tak van de distilleerderijen en drankenconcerns.

Zo zijn er honderden artikelen geschreven over de romantisering van whisky, op etiketten en verpakkingen. Whisky die door de rijping aan zee een lekkere zilte smaak heeft opgepakt. Onzin, want de zilte smaak van de zee wordt overgebracht door zout. Als er zout in de whisky zit is het geen whisky meer. Het kan ook niet door het poreuze hout heen, tenzij er een gat in je vat zit (maar dan heb je een groter probleem).

Snow GrouseOok zijn er genoeg woedende relazen geschreven over de nieuwste serie van bedrijf X met die veel te hoge prijzen. De Manager’s Choice serie van Diageo komt de herinnering binnen. Veel geld, normale whisky die in sommige gevallen niet eens beter is dan wat je voor een paar tientjes koopt. Iedereen is er tegen maar de flessen, vooral de eerste serie, waren binnen enkele dagen uitverkocht.

Wat me vaak nog het meeste opvalt is wat er door de loop der jaren veranderd in de aanpak binnen bedrijven. Zo heb je bijvoorbeel Macallan wat altijd propaganda maakte voor Golden Promise gerst, goede sherry vaten uit Jerez en dat grotendeels daardoor de kwaliteit van hun whisky gewaarborgd blijft. Enkele jaren geleden stapten ze (in ieder geval deels) van Golden Promise af, omdat er sterkere stammen beschikbaar waren. Ook rijpt er tegenwoordig veel op bourbon vaten en wordt een mengsel daarvan gebotteld onder de Fine Oak vlag. De marketing machine propageert nu over de fijne kwaliteiten door het beste van twee werelden bij elkaar te brengen. Toch is de hele wereld het erover eens dat de pure sherry Macallans van vroeger aanzienlijk beter waren…

IJs is ook zo’n leuke. Jarenlang hebben ‘brand ambassadors’ geprobeerd iedereen van het ijs in whisky af te helpen, omdat je met ijs in je glas niets meer proeft. IJs maakt de whisky koud, en als iets heel koud is kan het de smaken die erin zitten veel en veel moeilijker over brengen. Geen ijs toevoegen dus, want dat is zonde van de whisky. Dit heeft altijd gegolden voor single malts, maar ook zeker voor blends waar bedrijven trots op waren. En toen kwam Snow Grouse.

Snow Grouse is een whisky die, omdat ie zo zacht is, ideaal voor in de zomer is als ie lekker lang in de vriezer gelegen heeft… Huh? Geen ijs toevoegen, maar zorgen dat je whisky op -18 graden is? Ze vertellen je dus, als je bovenstaande dingen bij elkaar optelt dat je ervoor moet zorgen dat je zo min mogelijk van de whisky proeft? Bij mij komt dan gelijk de gedachte op dat de Edrington Group (de eigenaars van Famous Grouse) dus willen dat je hun whisky niet proeft. Dat doen ze dan vast niet omdat ie zo lekker is, lijkt me. Zouden ze niet gewoon van hun slechte vaten en onbruikbare whisky af willen?

Dit stukje zal wel weer tegen het verkeerde been van deze en gene zijn, maar dat is dan pech… Ik wil even nuanceren dat ik niets tegen Famous Grouse, Edrington, Macallan of Diageo heb, ze maken stuk voor stuk goede whisky. Het gaat puur om de marketing klets die je verkocht wordt als je even niet oplet.

About Sjoerd de Haan-Kramer

I'm a web developer at Emakina. I'm highly interested in booze, with a focus on whisk(e)y. I like to listen to loads of music and read quite some books. I'm married to Anneke, have a daughter Ot, a son Moos and a cat called Kikker (which means Frog, in Dutch). I live in Krommenie, The Netherlands.
This entry was posted in - Blended Whisky, - News and Announcements and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s