Malt Fascination

Een Ardmore uit 1981 die ik ooit aangeschafd heb, omdat het mijn bouwjaar is. Een klein flesje van 0,35 op 43%, van Gordon & MacPhail met een retro label. Hij is gebotteld in 1997, dus dat maakt het 15 of 16 jaar oud.

De geur begint met een beetje rook, licht granig en lichte zoete geuren. Gedroogde perzik en sherry vat. Een beetje hout dus.

De smaak geeft iets meer smaken van het sherry vat. Ook wat pijptabak. Kruiden en tabak dus. Ook weer dat kenmerkende tikje rook is aanwezig. Niet echt complex.

De finish geeft niet zoveel smaak. Eigenlijk niets wat er eerder ook niet was.

Al met al een whisky die redelijk eenvoudig is. Het is meer een drinkwhisky dan een waar je uitgebreid voor gaat zitten, maar het is zeker geen slechte whisky. Voor een oude fles uit 1981 is het echter zeer voordelig om een halfje voor 27 euro op de kop te kunnen tikken.

Ardmore 1981, Gordon & MacPhail, 43%

Geur: 7
Smaak: 7
Afdronk: 6
Ervaring: 6
Prijs/Kwaliteit: 8

Totaal: 34 punten

Deze whisky is te koop bij The Old Pipe in Sint Oedenrode.

Van vrienden kreeg ik recentelijk een klein flesje ‘whiskey’ (met een e dus) uit Volendam, van bierbrouwerij Het Vølen. Uiteraard was ik redelijk sceptisch, gezien er verder op het flesje geen informatie staat behalve het alcoholpercentage (43%).

Geen leeftijd, geen vattype, geen informatie over wat er voor graan gebruikt is en het is met een E geschreven. Geen idee wat ik moet verwachten.

De eerste geur die je ruikt is enorm zoet en granig. Je ruikt ook de onwijs zware lucht die je wel eens hebt bij jonge spirit waar ze lang gewacht hebben met het wegdraaien van de ‘cut’. Ik proef het ook bij Abhainn Dearg en Old Potrero. Ook komt er appel door en is ie door de verdunning best zacht. Wel echt veel te zoet naar mijn smaak.

De smaak brengt wat vanille en is iets pittig. Je proeft de alcohol een beetje. Ook hier weer die ‘feinty’ geur van een te lange naloop. Ook is die mega zoetheid er weer.

Al met al doet de finish niet gek veel. Je wil voor je iets anders proeft wel even spoelen gezien het een vrij dwingende smaak geeft.

Al met al merk je dat het enorm jonge spirit is. Ik zeg expres spirit gezien ik nergens bewijs heb gevonden dat het 3 jaar gerijpt heeft. Al met al twijfel ik daar ook aan. Om eerlijk te zijn viel het geheel me alles mee. Ik heb wel mindere dingen op, en  gezien het Nederlands is, en ver onder de radar vind ik dat ook wel iets hebben. Ik weet niet wat ie kost dus de prijs/kwaliteit verhouding kan ik niet geven

Geur: 4
Smaak: 3
Afdronk: 2
Ervaring: 4
Prijs/Kwaliteit: x

Totaal: 13 punten

 (met een knipoog)

Edit: Adjusted it down, since I gave it way too many points for gimmickiness…

Vannacht, om 12 uur ongeveer, zijn de nieuwste Malt Maniacs Awards online geplaatst. Deze jaarlijkse onafhankelijke competitie geeft aan wat de ‘Malt Maniacs’ de beste whisky’s van dit jaar vonden.

Het leuke van de competitie is dat ze niet alleen extreem dure en moeilijk te vinden whisky’s proberen, maar ook gewoon de laatste versie van de Talisker 10, Glenfarclas 8 enzovoorts.

Net als vorig jaar worden er flink wat gouden medailles binnengesleept door Japanse distilleerderijen. Schotland doet uiteraard ook voor de volle 100% mee, maar wat me nog het meeste opvalt zijn de hoge scores van Kavalan uit Taiwan!

Voor meer informatie en de volledige lijst kan je terecht op www.maltmaniacs.org. Ze hebben de lijst met punten en de awards van elkaar gescheiden, dus het is een flinke hoeveelheid obscure whisky’s!

Het festival in Leiden is inmiddels al 2 weken voorbij, maar ik heb nog steeds niet alle whisky’s op dit blog gezet. Bij deze gaat dat veranderen. Alle serietjes van whisky staan er inmiddels op, maar uiteraard hebben we ook wat losse flodders hier en daar geproefd, al doet ‘flodders’ wel enorm af aan de kwaliteit van die willekeurige whisky’s.

Highland Park Saint Magnus, 12y, 52,6%
Een enorm volle geur, met flink wat tonen van appel. Ook ruik ik wat sherry hout en later wordt hij wat pittiger. De smaak geeft veel tropisch fruit, sherry smaken en is superlekker. De finish is een tikje drogend, weer flink wat fruit en een beetje turf. Een hele hele mooie Highland Park. De hype waardig, zullen we maar zeggen.

Ardbeg 17
Ondanks dat ik laatst geprobeerd heb er een aan te ruilen, had ik deze legende nog nooit geproefd tot Leiden 2010. De geur is erg mooi, zacht met flink wat tonen van heide en lichte turf. Bloemig. De smaak biedt vanille, is ook vrij zacht en heeft alles wat er te proeven is mooi in balans. Doet me ergens zelfs denken aan de Ardbeg Kildalton, gezien de turf niet overmatig aanwezig is (dat wil bij Ardbeg nog wel eens anders zijn). De finish is grassig en zilt.

Glenglassaugh 8y, 40%, eind jaren 70 gebotteld
Het begint met een klein tikje ammoniak, maar daarna barst er een fruitbom. Tropisch zacht fruit zoals mango en meloen, met een flinke dosis citrus. De msaak is ook zacht, met veel banaan, je proeft ook wat bite van de alcohol en ook weer dat zachte fruit. Passievrucht?

Glenesk, 31y, Old & Rare
Het label was wat beschadigd dus het was niet meer mogelijk om het alcohol percentage en andere info van het etiket te verzamelen. Het percentage ligt ergens tussen 50 en 60%. De geur begint met fris fruit. Geen sherry tonen dus waarschijnlijk een bourbon vat. Vanille en ananas. De smaak is enorm fel en drogend, maar ook weer veel fruit. De finish is lang, maar blijft vooral voor in je mond hangen. Het drogende is meteen weg, dus de smaken komen nog meer naar voren.

Al met al dus een mooie afsluiter, gezien ze vrij aardig scoren. Elke whisky was totaal anders, maar wist me steeds enorm te verrassen. Veel meer kan ik er niet van maken. De Ardbeg verraste doordat ik hem veel zwaarder had verwacht, de Highland Park andersom. De Glenglassaugh had ik geen verwachtingen van, maar is, ondanks het ammoniak geurtje in het begin, enorm lekker. Belonend zeg maar. De Glenesk is een waardevolle toevoeging aan de lijst met geproefde Glenesks. Tot nu toe ook allemaal lekker!

Adelphi is een bottelaar die tot mijn favoriete hoort, zeker wat betreft sherry finishes en rijpingen. Bij de stand vrij lang staan praten met Alex Bruce, die nog ver afstammeling is van Robert the Bruce, de koning van Schotland van vroeger. Een erg sympathieke kerel die erg gezellig kan praten over zijn whisky en het op een leuke ongedwongen manier kan aanprijzen.

Linkwood 18, 55,6%
Het eerste waar het me aan doet denken is aan een nieuw, leren interieur van een auto, boenwas en zadels. De neus is vrij sterk, maar de smaak is wat minder droog dan ik verwachtte. Sherry, fudge, toffee. Later wordt ie wel wat droger, maar niet op een vervelende manier. Spontaan komt er nog een zekere fruitigheid om de hoek ook. Erg aangenaam. Veel verschillende smaken van sherry vaten komen terug.

Bowmore 12, 61,9%!
Een nieuwe Bowmore, die op het punt staat uit te komen. De geur begint meteen enorm branderig, barbecue, zoete paprika, vuursteen en een tikje zwavel. Normaal ben ik daar niet zo van, maar deze geeft het idee dat je whisky drinkt boven een vulkaan krater en eigenlijk maakt het de combinatie wel af. De smaak is onvoorstelbaar fel, maar daarin fantastisch lekker. As, bosbrand, heide, en flink rook natuurlijk. Wat een dram! Zeker een voor de wish list. JP meldde me dat ik opvallend beschermend was met dit glas 🙂

Na berichten over de Bottle-Share en de Art of Excellence proeverij weer verder met de proefnotitities van het festival in Leiden.

Bij de stand van Whisky Import Nederland moesten we natuurlijk even gedag zeggen en een praatje maken onder het genot van een paar mooie drams. De eerste stop was bij Doug McIvor, van de Berry’s proeverij laatst in Krommenie.

Teaninich 1973, 41,8%
Een gesherriede Teaninich, wat sowieso al een onbekend merk is, dus dit was voor mij vrij nieuw. De subtiele fruitigheid brengt wat zoetheid in een redelijk frisse whisky. Door de leeftijd is de alcohol vrij laag, en de smaak ook aanzienlijk verzacht. Het mondgevoel en de afdronk zijn licht pittig, maar worden langzaam aan wat zachter. De smaak blijft een beetje achter bij wat je verwacht. Wederom een vrij gemoedelijke Berry’s, die van mij wat meer ‘ballen’ had mogen hebben.

Glen Mhor 1982, 46%
Een enorm droge whisky, met smaken van uitgedroogde sinaasappel, vanille en een beetje zurig. Ondanks dat deze op 46% is gebotteld en niet op vatsterkte is de smaak erg aanwezig, een verrassing na de Teaninich. Het jammere is dat de smaak niet zo erg lekker is. Weinig notities, gezien we hem vrij snel richting de emmer hebben doen verdwijnen.

De algemene tendens wat betreft whisky’s van Berry’s Own Selection is de laatste tijd dat ik ze wat saaitjes vindt. Ik weet uit ervaring dat ze geweldige producten hebben, en in de proeverij van 2 november zaten er ook echt een paar lekkere bij, maar het gros waren wat middenmoters. Deze scoren daar, ondanks de leeftijd en exclusiviteit, nog wat onder.

Ik heb ook van anderen vernomen dat diegenen die de whisky’s bij Berry’s uitkiezen vaak gecharmeerd zijn van zachte whisky’s. Hoewel daar natuurlijk helemaal niets mis mee is lijkt het me verstandig om wat meer verscheidenheid aan te brengen in de productlijn. Af en toe zit er nog wel iets echt pittigs tussen, denk aan de 4 jaar oude Ledaig, de Port Ellen van een jaar of 3 geleden, de Bowmore van het festival in Leiden, maar dat zijn wel de uitschieters.

Op het laatste moment heb ik nog een setje extra verkocht, omdat ik er een teveel uitgeschonken had. Wel lekker, want dan zijn mijn eigen kosten weer wat lager.

Afgelopen zondag heb ik alle sets gevuld, eigenlijk best een leuke klus en het geeft je de tijd om echt met de geur van de whisky bezig te zijn. Alle geuren komen uitgebreid voorbij als je 20 sets miniaturen uit zit te vullen.

Zojuist heb ik 6 sets rondgebracht, zondag heb ik er wat rond gebracht en gisteren is er een flink stapel dozen met de post gegaan. Op die extraatjes ben ik dus helemaal los. Nu is het dus eigenlijk tijd geworden om alle whisky’s te gaan proeven. Notities daarvan volgen dus nog.

Zoals ik in het bericht van maandag al aankondigde heeft Robert Lotman foto’s gemaakt tijdens de proeverij en zou ik daar nog wat van plaatsen. Bij deze dus:

De presentatie was in handen van Hans Bol van Whisky Import Nederland

Zelfs tijdens de proeverij werd er getwitterd!

De schuur van Wim Holkamp

De Twitter tafel

Voor meer info over de fotograaf kan je zijn website bezoeken op http://www.robertswereld.nl/wordpress/. Het auteursrecht van de foto’s ligt uiteraard ook bij Robert.

Na heel lange tijd proef ik eindelijk weer eens een Blackadder whisky. Ik was er vroeger erg fan van, maar dat was wat verwaterd na een paar tegenvallers. Nu dus weer een in een proeverij, en dan nog een Bowmore uit de jaren 80 ook! Volgens velen de slechtste periode van Bowmore! Als dat maar goed gaat!

FWP is iets wat met Bowmore geassocieerd wordt en staat cru genoeg voor French Whore Perfume. Ondanks dat Bowmore propageert dat hun processen al 200 jaar hetzelfde zijn hebben ze in de 80-er jaren een periode gehad waarin hun whisky extreem bloemig en chemisch werd. Het rook naar extreem goedkope parfum, vandaar de niet zo sierlijke titel.

Die periode hebben ze gelukkig achter zich weten te laten met recentere uitgaves, maar het deed me een beetje huiveren voor deze.

De geur begint ook met een flinke hoeveelheid bloemen, er is lichte rook aanwezig die ruikt naar brandende heide en lavendel. Het lijkt een enorme FWP bom te gaan worden, maar vlak voor je het erg begint te vinden is het weg. Dan komen er meer geuren van turf, wat ziltigheid en vanille door. Ook is in de smaak een zekere hoeveelheid droog, oud brood aanwezig. De finish is licht en fris, maar wel erg lang. De smaak is ook vrij zoet en vettig.

Een enorme meevaller! Ik was aanvankelijk, ook toen ik hem voor het eerst rook, bang voor een fikse misser, maar elke keer dat je denkt ‘dit gaat hem niet worden’ komt er iets om te hoek wat erg aangenaam is. De bloemigheid is zeer zeker aanwezig, maar in beperkte mate, waardoor het een erg lekkere whisky is!

Blackadder Bowmore 1987, 21y, 50,1%

Deze whisky is verkrijgbaar bij Drinks & Gifts in Krommenie.

De zomer uitgave van de Kilchoman distilleerderij, de jongste stokers op Islay, is de eerste in het reguliere gelimiteerde traject die alleen maar gerijpt heeft op bourbon vaten. De vorige edities hadden altijd gedeeltelijk een sherry rijping gekregen.

De geur begint behoorlijk stevig, turf, zeewier, scheepstouwen en zilt. Je denkt aan golven die op de branding kapotslaan door de geur van zeewater, natte stenen en klei. Ondanks dat de whisky is teruggebracht naar 46% is de smaak erg vol en vrij fel. Je mond wordt er vrij droog van. De afdronk is peperig, zilt met een tik vanille.

Wat ik tot nu toe van Kilchoman heb geproefd doet me altijd denken aan Lagavulin. Ze zitten qua stijl een beetje in dezelfde hoek met hun zware geur en smaak. Ik was al fan van Lagavulin dus Kilchoman heeft meteen een leuk plekje veroverd in mijn whisky wereld. Helaas viel de distilleerderij een beetje tegen toen ik er was. Heel commercieel en eigenlijk heel weinig focus op de whisky.

Mijn favoriet van de avond. Kost net iets meer dan 50 euro, wat vrij stevig is voor een 3 jaar oude whisky, maar hij kan makkelijk meedoen op een hoger niveau van whisky’s van die prijs of meer.

Kilchoman Summer 2010 release, 3 jaar oud, 46%

Deze whisky is verkrijgbaar bij Drinks & Gifts in Krommenie.