Malt Fascination

Een jonge Bowmore, wat eigenlijk alleen maar zegt dat deze gestookt is na de beruchte FWP periode. De laatste tijd is het gros van de kenners weer vrij enthousiast over Bowmore en, hoe onorigineel ook, ik sluit me daarbij aan.

Vorig jaar werd er voor het whisky festival in Leiden een Bowmore van 9 jaar oud door Berry’s uitgebracht en deze is ongeveer even oud. De Bowmore van Leiden was behoorlijk zoet en vol met vanille, deze was iets anders.

Geur:
Veel minder zoet dan verwacht. Gerookte vis, maar geen paling. Iets droger. Ook wat geur van touw en zout. Alsof je in de haven van Bowmore zelf staat. Wel iets van vanille, maar minder dan verwacht. De lichte heide-achtige rookgeur van Bowmore is ook aanwezig. Doet me denken aan Salt Water Taffy.

Smaak:
Fel en ook met water blijft ie lekker peperig. Hetgeen me vooral bijblijft is dat het een subtiele whisky is. De smaak is wat minder zoet, zelfs een beetje hartig.

Finish:
In de afdronk komt er wat meer rook door. De rook is niet echt turvig of scherp, maar weer die heidegeur. Hij lijkt niet echt lang te blijven hangen, maar net als je denkt dat ie weg is komen er wat tonen van citroen en sinasappel boven. Erg lekker!~

Ik zou er geen problemen mee hebben om deze 9 jaar oude Bowmore naast mijn eigen te zetten. Het zou geen overdaad zijn, want ze vullen elkaar mooi aan en overlappen nagenoeg niet.

Bowmore 9, 2000, Berry Bros. and Rudd, 56,2%, € 48

Geur: 9
Smaak: 8
Afdronk: 9
Ervaring: 9
Prijs/Kwaliteit: 10

Totaal: 45 punten

De laatste whisky uit de proeverij en een mooie om mee af te sluiten. Of ik het een goede beslissing vind om deze whisky, van 46%, na een op vatsterkte te zetten weet ik niet, maar qua smaak komt het wel uit. De intensiteit blijft misschien een beetje achter, maar dat is te verwachten.

Geur:
Vrij scherp toch nog. Ook wat frisse tonen, maar verder vrij gesloten.

Smaak:
Wat wrange rook, en iets fruitig. Niet alleen de citroenigheid, die je normaal verwacht van Bourbon vaten, maar zelfs iets van banaan. Niet zo medicinaal als de meeste Laphroaigs die ik ken.

Finish:
Hele volle finish, hier pas de medicinale smaken die ik verwachtte. De zoetheid blijft echter ook aanwezig.

Ik denk dat ik mijn mening over wat oudere Laphroaigs bij moet stellen, want elke keer als ik er een proef van een jaar of 18 tot 20 is het qua smaak altijd lichter en frisser dan ik verwacht. Ik ben meer de zware turvige en vlezige geuren gewend, en blijkbaar verliest Laphroaig dat wat naarmate de leeftijd hoger wordt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Lagavulin.

Laphroaig 18, 1990, Berry Bros. and Rudd, 46%, 88 euro

Geur: 5
Smaak: 7
Afdronk: 6
Ervaring: 6
Prijs/Kwaliteit: 7

Totaal: 31 punten

De eerste vreemde eend in de bijt van deze proeverij. Blue Hanger is een blended malt bestaande uit Glenlivet, Mortlach en Glen Elgin. De leeftijden van deze whisky’s varieren van ongeveer 15 tot 34 jaar oud (de Glenlivet is de oudste). De vier in de naam staat dan ook niet voor de leeftijd, maar voor de editie.

Geur:
Zacht, geconfijte vruchtjes. Vol en romig, van die zware kerst cake met vruchten en noten. De geur van een grapefruit, maar zonder het scherpe en bittere.

Smaak:
Veel lichter en frisser dan verwacht, wel nog fruitig. Hij wordt wat peperiger na een tijdje (de Glen Elgin?). Ook wat tonen van toffee, fudge en caramel.

Finish:
De finish is weer wat zoeter dan de smaak. Een soort wisseltruc met de smaak en de geur. Lekker zoet dus, wel is de sherry wat terughoudend, dus nergens overheersend.

Al met al tot nu toe de lekkerste whisky van de proeverij. De sherry is mooi in balans met de andere smaken en nergens wordt deze overheersend. De blender die deze whisky in elkaar gezet heeft verdient een pluim!

Blue Hanger 4, 46%, € 74

Geur: 9
Smaak: 8
Afdronk: 7
Ervaring: 8
Prijs/Kwaliteit: 7

Totaal: 39 punten

De derde whisky in de BBR proeverij was een Benrinnes. De whisky komt van een Diageo distilleerderij die nagenoeg nooit onder eigen naam gebotteld wordt. Af en toe komt er een onafhankelijke Benrinnes uit, zoals deze. Bij mij staat Benrinnes bekend als een gesherry’de whisky, maar deze kwam overduidelijk uit een Bourbon vat.

Geur:
Eerst een tikje ammoniak en citroengras. Daarna komt een wat vollere geur van vanille en meloen. Vrij zoet, na het eerste rare geurtje

Smaak:
Hier is van de ammoniak niets te merken, hij is zelfs vrij vettig en stroperig. Totaal niet wat ik verwacht had. De citroensmaak en de vanille lijkt een soort rode draad te worden.

Finish:
De afdronk wordt iets pittig, de smaak van witte peper. Verder gebeurt er niet zo gek veel.

Eigenlijk de derde whisky in de proeverij die eigenlijk niet zo bijzonder is. De Bladnoch en Glengoyne hebben me geen reden geboden om ze op mijn wishlist te zetten en deze zal er ook niet op komen. Na het ‘kattenbak’ geurtje helemaal in het begin verrast ie wel, maar het is niet zozeer dat je er erg blij van wordt.

Benrinnes 16, 1991, 46% Berry Bros. and Rudd, € 62

Geur: 5
Smaak: 6
Afdronk: 6
Ervaring: 4
Prijs/Kwaliteit: 4

Totaal: 25

Islay fans opgelet. Deze week is een klein onbewoond eilandje nabij de westkust van Islay in de verkoop gekomen. Voor degenen die dus naar Schotland gaan om niet alleen whisky te drinken, maar om vogels te kijken en andere low-impact activiteiten.

Het eiland moet ongeveer 90.000 pond opbrengen, en is daarmee dus 10% goedkoper dan bijvoorbeeld 1 fles Dalmore Trinitas… Een eiland of een fles whisky, blijft lastig…

Lees hier meer!

Het is een beetje lastig te vinden op Google Maps, gezien het artikel het heeft over MacKenzie Island, 200 meter uit de kust van Portnahaven, maar daar ligt volgens Google Maps het eilandje Orsay. Dat is dit eiland (krijg geen frame van Google Maps toegevoegd…)

In 2007 zijn ze van Springbank begonnen met het uitbrengen van hun eigen whisky van 10 jaar en ouder. Springbank bestaat natuurlijk al veel langer, maar toen kwam deze whisky uit en dat was de eerste na een langere periode van sluiting.

Batch 1 is ongeveer 3 jaar geleden uitgebracht en er staat nog steeds een bodempje van in de kast. Na ongeveer anderhalf jaar heb ik hem weer eens ingeschonken en wederom werd ik verrast door de diepgang van de whisky.

Geur:
Fel van de alcohol, maar ook oude geuren zoals boenwas, chesterfield leer, wat sigaren en heel veel sherry hout. Ook gedroogde perziken.

Smaak:
Ook de smaak is fel, en net als de geur zwaar en vol. De sherry smaken, het hout en de zware smaken combineren mooi tot een winterse borrel. Ook is de smaak wat fruitiger dan de geur, wat niet verkeerd is en een overdaad aan ‘feints’ tegengaat. Later ook extra bittere chocolade.

Finish:
Op de een of andere manier voelt je mond wat fris aan na deze zware whisky. Alsof er nog iets fris door zit, sinasappel ofzo. Hij brandt wel lang na!

Eigenlijk, was het idee dat me de hele tijd tijdens het genieten van deze prachtwhisky bij bleef dat het die verschrikkelijke Fettercairn van laatst was, maar dan met al die geuren, die op zich wel goed waren, maar allemaal teveel, in toom gehouden door wat fruitigheid.

Springbank Batch 1, 1997, 55,2%, € 92,50

Geur: 8
Smaak: 8
Afdronk: 9
Ervaring: 8
Prijs/Kwaliteit: 6

Totaal: 39 punten

Deze Glengoyne viel me meteen enorm op, omdat ie niet een donkerbruine kleur had die je normaal van deze distilleerderij gewend bent. Toen ik dat ter sprake bracht kreeg ik te horen: ‘dat is de echte kleur van Glengoyne’. Toch jammer, kleuringskaramel…

Geur:
Een duidelijk bourbon vat. Ik pik kokos en vanille op. Ook wat anijs, maar daar moet ik (zoals gewoonlijk) wat meer mijn best voor doen. Erg vol en zoet. Amandel komt ook nog voorbij. Hij ruikt wel een beetje gesloten. Alsof er meer is.

Smaak:
Vol en vrij zwaar voor een 10 jaar oude. Maisbrood, ook weer vanille en iets van citrusvruchten. Later wordt je mond wat droog.

Finish:
Granig en grassig. De leeftijd begint zich een beetje te tonen. Met water wordt het een beetje alsof er geroosterd brood in de buurt staat, en iets pittiger.

Wederom geen slechte whisky, maar ook weer niet heel spectaculair. Voornaamste allure vind ik nog dat je een keer een bourbon gerijpte Glengoyne kan proeven. De geuren en smaken van het bourbon vat vind ik wel lekker, dus daar verdient deze Glengoyne weer wat puntjes op!

Glengoyne 10, 1999, 46%, Berry Bros. and Rudd, € 46

Geur: 7
Smaak: 7 
Afdronk: 7
Ervaring: 7
Prijs/Kwaliteit: 7

Totaal 35 punten

De eerste whisky tijdens de Berry Bros. & Rudd proeverij in Krommenie was meteen een goede. Het begon met een Bladnoch, niet de meest populaire distilleerderij om hun whisky’s, wel om hun forum releases!

Ook meteen een op vatsterkte, wat zeker de eerste keer is dat ik dat meemaak in een proeverij waar ook ‘verdunde’ whisky’s te proeven waren.

Geur:
Stro, gras, licht maar pittig. Later komt er wat citroen en iets romigs bij. Typische smaken van Lowlands distilleerderijen, voor zover ik weet. Niets spectaculairs, maar ook zeker niets verkeerds.

Smaak:
De smaak zet netjes door waar de geur ophield. Droog en fel. Ook weer die grassige tonen en later wordt ie iets zoeter. Een beetje honing komt er door.

Finish:
Eerst vrij fel, daarna wordt de whisky wat kruidiger als de alcohol een beetje weg is. Ook het citrus frisse en de wrangheid komen weer terug.

Een whisky die niet ver ontwikkeld. De geurtjes die je min of meer meteen oppakt blijven de gehele tijd terugkomen en er veranderd weinig aan. Ook water maakte niet veel verschil, behalve dat de smaken iets duidelijker werden. Niet zo spectaculair, maar dat had ik ook niet verwacht van een Bladnoch.

Bladnoch 18, 1990, 50,4%, Berry Bros. and Rudd, € 80

Geur: 7
Smaak: 7
Afdronk: 7
Ervaring: 6
Prijs/Kwaliteit: 6

Totaal: 33 punten

Afgelopen dinsdag was er in Krommenie een proeverij met Doug McIvor van Berry Bros. and Rudd. BBR is een wijn- en sterke drank handelaar uit London die veel whisky onder hun eigen label uitbrengen. De proeverij werd georganiseerd door Slijterij Vonk in Krommenie en Whisky Import Nederland.

De proeverij begon met een vrij lang praatje over de geschiedenis van Berry’s in London, en dat het nog steeds bij St. James’ Palace zit en dat het een koffiehuis was. Enz. Enz. Na ongeveer een uur (!) mochten we de eerste whisky proeven (reviews in andere posts).

Tijdens de proeverij bleef Doug flink praten over Berry’s, hun whisky en andere producten. Wat persoonlijke verhalen passeerde de revue ook nog en de avond werd halverwege opgeleukt door het onverstaanbare geleuter van een straalbezopen stamgast van het café waar een ruimte was gehuurd (Atlantic in Krommenie, foute tent).

De proeverij bestond uit 5 Single Malt whisky’s, 1 Blended Malt whisky (Blue Hanger) en om af te sluiten een rum. Uiteraard ben ik over de ene whisky enthousiaster dan over de andere, en ik zal vanavond de eerste paar proefnotities online plaatsen.

Nog een whisky van het Bladnoch forum. Misschien zelfs wel mijn eerste Glen Ord. Helaas heb ik niet vanaf de eerste whisky bijgehouden wat ik geproefd heb, dus dat kan ik niet met zekerheid zeggen.

Geur:
Vanille, iets van kruidnagel. Ook drop, of zoethout en redelijk wat peper.

Smaak:
Fel en peperig, cayenne peper. Het voelt alsof ie echt overal in je mond een coating achterlaat. Wordt na een paar seconden wat zoeter, zachter en smaakt meer naar vanille.

Finish:
Geroosterd brood, vanille. Geschroeid hout, alsof het vat geschroeid is, wat heel goed kan. Het is namelijk een bourbon ‘puncheon’ waar deze whisky op gerijpt heeft. Blijft enorm lang hangen.

Een slow starter. Aanvankelijk vond ik hem vrij saai, maar als je hem gaat proeven komt ie steeds verder los en geeft meer smaak dan ik verwacht had. En wat altijd leuk is, is dat de prijzen van het Bladnoch Forum voor zulke flessen altijd erg leuk zijn!

Glen Ord 20, 06-02-1990 – 09-06-2010, 54,4%, Bladnoch Forum, +/- 70 euro

Geur: 6
Smaak: 8
Finish: 7
Ervaring: 7
Prijs/Kwaliteit: 8

Totaal: 36 punten