Malt Fascination

Even geen proefnotitie, maar de algemene review van het festival.

Ik denk dat het wel aangenaam was dat ik er op zondagmiddag was, tijdens de laatste sessie. Veel van de bezoekers zijn er meerdere sessies en ik heb het idee dat het daarom wat rustiger eraan toe ging. Het kwam, vergeleken met voorgaande jaren, rustiger op mij over.

De stands waren ook wat ruimer opgezet. Dit heeft als voordeel dat er wat meer ruimte was om ongestoord je whisky te proeven en rond te lopen. Ik heb wel het idee dat dit voornamelijk kwam doordat er wat minder verschillende kramer aanwezig waren. Maar misschien heb ik ze niet allemaal gezien. Ondanks dat er eigenlijk maar 5 paden zijn heb ik volgens mij niet alles gezien.

Wat voor mij persoonlijk wel cool was is dat ik wat mensen ken, aanzienlijk meer dan vorig jaar. Daarom was het wel leuk om hier en daar een praatje te maken met bezoekers en standhouders.

Er was genoeg whisky te proeven, en ik heb het idee dat het ongeveer net zo duur was als vorig jaar, behalve de Glenmorangie stand. Er waren genoeg nieuwe bottelingen beschikbaar, ook bij bijvoorbeeld Diageo met hun jaarlijkse flessen.

Een nadeel van het festival in Leiden dit jaar, was dat Whisky Connection er niet was. Ondanks dat hun assortiment redelijk vervangen werd doordat Whiskycorner aanwezig was, is de persoonlijke touch van Michiel en Bert niet zo eenvoudig te vervangen. Beide personen achter de stand kwamen grotendeels ongeinteresseerd over en waren, zo leek het althans, puur de sessie uit te zitten. Erg jammer.

De volgende twee whisky’s die we probeerden in Leiden waren van Glenmorangie. Eigenlijk ging ik voor de Finealta, maar die is in Nederland nog niet verkrijgbaar. Beetje een raar argument, je wilt mensen tenslotte lekker maken voor wat je gaat doen met je merk…

Finealta is de licht geturfde Glenmorangie, en dat schijnt naar een 100 jaar oud recept te zijn gemaakt. In tegenstelling tot de huidige Glenmorangies dus, want die zijn volledig ongeturfd.

JP wilde de Astar proeven, omdat ik steeds een sample vergat mee te nemen deden we dit dus maar in Leiden (shame on me). Omdat ik niet op een droogje wilde staan ging ik voor de 18 jaar oude. Later bedacht ik me dat ik deze in Groningen ook geproefd heb, toch jammer.

Glenmorangie Astar
Voornamelijk zachte, volle vanille met kokos op de achtergrond. Ook proef je flink wat amerikaans nieuw eiken. Dit is niet iets negatiefs, maar maakt erg mooie smaakjes van het geheel. Dit alles gebeurt met een ruime 57% alcohol, dus de smaak komt wel aan. Ondanks dat het een redelijk eenvoudige whisky is, vind ik deze wel erg lekker.

Glenmorangie 18
Een mix van Bourbon en Oloroso Sherry vaten. De sherry is mooi ingetogen en vult de smaak van de whisky zelf mooi aan, zonder ergens te overstemmen. Perzik is ook duidelijk aanwezig. De smaak is iets feller dan ik verwachtte, maar daarna komt de zachte zoetheid weer mooi terug. De finish biedt ook tropisch fruit en een chili pepertje: ‘mango red chilli’ is wat er in me opkomt, maar dat kan ook aan de chips reclame liggen.

Beide vrij aangename whisky’s, al gaat mijn voorkeur uit naar de Astar, omdat het weer eens iets anders is. De 18 jaar oude is echter een zeer mooie mix van bourbon- en sherryvat smaken. Al begrijp ik van de laatste niet helemaal waarom ik er 5 euro voor moest betalen terwijl de fles 80 euro kost. Bij de gemiddelde stand komt de prijs dan op 3 euro ongeveer. Jammer LVMH!

Op het festival in Leiden is het altijd een beetje aftasten wat je eerste whisky gaat zijn. Normaliter wil je beginnen met iets lichts, wat je smaakpapillen enigszins rustig op gang brengt. Islay en Cask Strength vallen normaal af dus, maar niet deze keer. Wegens de volgorde van stands die we tegenkwamen en de drukte daarbij zijn JP en ik begonnen met ieder een whisky van een standje waar het op dat moment niet zo heel druk was. Toevallig was dat de stand van Bresser en Timmer, met hun Elements of Islay reeks. Deze serie whisky’s wordt gebotteld door Specialty Drinks Ltd., wat het moederbedrijf is van The Whisky Exchange.

Lg2
De 2e Lagavulin in de serie, wat aangegeven wordt door de LG en de 2. Hij begint veel zoeter in de neus dan ik verwachtte. Wel een zware geur van volle rook, rundvlees (?) en cake die niet gerezen is, dus flink zwaar. De smaak brengt wat meer vanille en een kruiden bom, thee, leer en wat drogend. Een flinke hoeveelheid turf komt je tegemoed. De finish is lekker pittig, enigszins granig met de smaak van de grist (dus ook wat stoffig graan).

Cl1
Deze begint veel romiger, frisser maar ook rokeriger. Heide en ook wat cacaoboter. De smaak is flink rokerig, enorm fel met een goede tik hout. De finish brengt rode pepers, en is grassig en melkig. Een erg typische en lekkere Caol Ila.

Alle 2 deze whisky’s zijn verkrijgbaar bij een beperkt aantal slijters in Nederland maar uiteraard ook bij The Whisky Exchange. Ondanks dat het halve litertjes zijn, vind ik ze over het algemeen goed betaalbaar en waar voor je geld. De enige die deze regel overtreedt is de Port Ellen, die per editie flink omhoog gaan in prijs (Pe1 was 135 euro, Pe2 150 en de Pe3 gaat richting de 200).

Dat geldt ook voor mezelf. Vandaag heb ik een wat drukke dag op het werk, waardoor ik vanavond pas zal toekomen aan het bloggen over het Whiskyfestival in Leiden, waar ik gisteren de middag heb doorgebracht.

Wat ik alvast wel kan zeggen is dat me erg vermaakt heb. Veel lekkere drams geproefd, al waren het meer huidige bottelingen dan mooie dingen van weleer, maar ook daarover later meer. Wat misschien voor mijn partner in crime gisteren wat minder interessant was, maar voor mij wel leuk was dat ik echt hordes bekenden ben tegengekomen. Veel mensen van importeurs, eerdere festivals en proeverijen, dus veel handjes schudden en slap ouwehoeren over whisky. Niet gek dus.

Earlier this week the bottles for the Bottle-Share arrived. Of course I couldn’t wait three seconds before unpacking them, and they’re now proudly displayed on the dining-room table. I don’t think Anneke really considers them a living-room improvement, but oh well.

The delivery from the SMWS was very quick — one day after being notified that everything was on the way, UPS was already at the door, and luckily I was home.

In the meantime, the sample bottles have also been ordered. Unfortunately they turned out to be from a different company than last time, because that other company wasn’t very cooperative: long waiting for a quote, poor responsiveness to my emails, and after a week of back-and-forth still no order confirmation. So I’ve now ordered brown glass medicine bottles from a company in Belgium, with lower shipping costs, whereas the first ones were supposed to come from the Netherlands. Everything was sorted in under an hour.

Of course, that means the payment will take a little longer to process, so it should all arrive by the end of next week. Then I’ll have the weekend free to fill the samples and take them to the post office — although there won’t be too many to send.

Once all the samples have been sent out I’ll start posting tasting notes as well, but until then I don’t want to influence anyone with my ramblings about tastes and aromas!

De tweede sample van de Twitter Tasting, en een veelbelovende. Het gebeurt niet vaak dat je zomaar een sample van een 20 jaar oude whisky krijgt uitgerijkt om gezellig mee te lullen op Twitter!

Geur:
Het gaat meteen los met wat traditionelere whisky geuren. Een klein tikje hout en graan. Wordt na een paar minuutjes wat zoeter, met poedersuiker en ananas en een beetje zout.

Smaak:
De smaak begint met een graan en meel bom, ook iets stoffigs zoals houtstof. Maar ook meer fruit dan in de geur. Het is eigenlijk een beetje een oudere, rijpere versie van de Vintage 2000.

Finish:
De finish van deze whisky is echt een beest. Hij pakt wat volume op en flink wat peper. Een pittige verrassing dus. Daarna wordt ie wat droog, maar de fruitigheid blijft.

Bot gezegd is dit een beetje het oudere model van de vorige whisky. Meer een klassieker, met een enorme hoop fruit en mooie ondertonen van kruiden en ook een tikje vanille over het geheel heen.

Balblair Vintage 1989, 43%, ongeveer 65 euro bij verschillende slijters.

Geur: 8
Smaak: 9
Afdronk: 9
Ervaring: 9
Prijs/Kwaliteit: 9

Totaal: 44 punten

Balblair werkt niet met leeftijden, maar met vintages, dus deze whisky is gestookt in 2000, en dit jaar gebottled. Dat maakt hem 9 of 10 jaar oud, afhankelijk van beide data. Vanavond was, zoals aangekondigd, de Twitter Tasting van 2 samples uitgedeeld door het Edinburgh Whisky Blog.

Geur:
Het eerste wat ik ruik is graan, maar dat is zo snel weg om ruimte te geven aan een berg geel en groen fruit. Appels, meloen, wat ananas. Het fruit wordt mooi aangevuld door flink wat peper en vanille. Na een keer proeven komt er ook wat cacao en witte chocolade naar voren.

Smaak:
De smaak doet ongeveer hetzelfde als de geur. Hij evolueerd bij nagenoeg elk slokje wat je neemt. De ene keer komt de ananas het meest naar voren, de volgende keer appels. Daarna vette vanille en peper. Erg leuk en hij blijft erg lang boeiend.

Finish:
De finish is erg lang. Het gevoel in je mond blijft alsof er een coating is achtergelaten door de whisky. Erg mooi allemaal en vooral de verschillende fruitsmaken zijn erg lekker.

De whisky gedraagd zich een beetje als een tien jaar oud kind, dat elke keer komt laten zien wat voor nieuw goocheltrucje hij nu weer geleerd heeft. Erg vermakelijk en elke keer is het weer iets anders. Misschien een beetje een rare beschrijving, maar dat idee had ik er een beetje bij.

Balblair Vintage 2000, 1st release, 43%. Nog niet in Nederland verkrijgbaar, maar waarschijnlijk zo’n 40 euro.

Geur: 9
Smaak: 9
Afdronk: 7
Ervaring: 10 (mede door de Twitter Tasting)
Prijs/Kwaliteit: 9

Totaal: 44 punten

Over 10 minuten begint op Twitter de Balblair Twitter tasting, georganiseerd door de mannen van Edinburgh Whisky Blog. Klik op de link om het live te volgen!

Het komende weekend is het whiskyfestival in Leiden weer aan de beurt. Het is inmiddels als  de elfde editie en als ik de website mag geloven wordt het groter dan ooit, gezien het al heel vroeg uitverkocht was.

De bedoeling was om met een hele groep te gaan, maar dat bleek niet haalbaar met diverse agenda’s en uitverkochte sessies. Daarom ga ik nu met goede vriend JP een sessie bijwonen. Ik heb een klein lijstje met whisky’s waar ik in geinteresseerd ben, waar ik dus ook zeker naar zal zoeken. Voornamelijk de nieuwe Diageo releases, de laatste Glenmorangie Finealta (de geturfde) en verder zal het voornamelijk op de gok zijn bij de exclusievere stands.

Op het blog van Marc Pendlebury uit Zuid-Afrika, een whisky aficionado die ik via Twitter op het spoor ben gekomen, staan een aantal do’s en dont’t voor whisky festivals, die ik hier vrijelijk kopieer:

Festival DOs:
1. Do learn as much as you can – a better opportunity is hard to find
2. Do meet as many interesting whisky people as possible
3. Do try a whisky (preferable many) you haven’t tried before
4. Do attend a workshop
5. Do be friendly to the ‘pourers’

Festival DONTs:
1. Don’t go if you aren’t vaguely interested in whisky
2. Don’t ask for the most expensive whisky
3. Don’t ask for a double
4. Don’t go to your trusted whisky brand stand and not leave
5. Don’t be a prick and drink and drive

Het enige wat ik daar nog aan toe kan voegen zonder dingen dubbel te zeggen is: Drink niet teveel. Niets is zo irritant voor mensen om je heen die proberen van een dure gekoesterde whisky te genieten als er een zatte bralbak naast hun staat te schreeuwen over hoeveel gratis whisky hij gezopen heeft.

Helaas staat The Dutch Whisky Connection van Michiel Wigman en Bert Vuik niet op het festival. Dat was altijd een vaste stop voor de laatste anderhalf uur. Lekkere drams die elders niet te krijgen zijn, uit lang lang vervlogen tijden. Vaak gestookt ver voor mijn geboorte.

Verder laat ik mij leiden (in Leiden, ‘pun intended’) door wat ik zie en ruik. Uiteraard zal ik de nodige tijd doorbrengen bij de stands van Bresser en Timmer en Whisky Import Nederland. Veel gave merken met nog meer lekkere whisky. Altijd een succes tot nog toe.

Mocht je ook in Leiden zijn op zondagmiddag en je hebt zin om te zeggen dat mijn proefnotities nergens op slaan, ik sta altijd open voor een praatje!

PS: Mijn bezoek aan het festival wordt mede mogelijk gemaakt door Whisky en Port shop The Old Pipe in Sint Oedenrode.

Het onvermijdelijke, maar voor Anneke ook onvoorstelbare is gebeurd: Mijn whiskykamer/kantoor is vol.

Ik heb het lang weten te rekken door eerst mijn comics te sorteren en de mindere naar zolder te verbannen. Daarna volgde ook de populaire. Vervolgens de DVD’s en sinds we een fatsoenlijke stereo heb zijn ook het gros van de CD’s uit mijn kamer verdwenen. De restjes van de Bottle-Shares helpen er natuurlijk niet aan en nemen veel plaats in. Een luxe probleem dus.

Om mezelf wat respijt te geven en niet alles maar op te drinken heb ik besloten een aantal flessen te verkopen. Niet alles wat ik kocht is mijn favoriet, maar vaak bij anderen wel. Smaken verschillen.

Vooralsnog staan ze op het marktplaats deel van www.levenswater.nl. Het gaat om de volgende flessen:

• Ardmore 12, 46%, Douglas of Drumlanrig, Whisky Live Leiden 2008
• Springbank Marsala Wood 9, 58%, gebotteld in 2006
• Kilkerran 5, 48,5%, Springbank Open Day 2009
• Ardbeg Supernova, de Committee Release

Ik zit over een paar andere flessen nog na te denken, maar daar twijfel ik nog over. Misschien later meer dus!