Eens in de zoveel tijd worden door de leden van de Usquebaugh Society regioproeverijen georganiseerd. Gezien ik in Krommenie woon en het mijn beurt was, was gisteren de Noord-Holland proeverij bij mij thuis.

Om een uur of zeven begonnen de eerste gasten binnen te druppelen en kwamen de flessen op tafel. Iedereen had ‘een’ fles meegenomen. Uiteindelijk stonden er met 8 man ongeveer 30 flessen op tafel. Uiteraard heb ik niet alles geproefd, maar ‘slechts’ een selectie:

Buchanan 18: Een oude blend, van vroeger. Heeft wat last van de oude fles. Appel in de neus. Vrij felle in je mond en hij smaakt veel jonger dan ie is. Erg granig en de afdronk is heel snel weg.

Springbank 14, Cadenhead, 1991 – sep 2006, sherry butt, 53,9%: tikje rook, oude geuren zoals leer, ook fruitig en een beetje hout. De smaak is ook redelijk fel, schroeiend hout en sherry. Een lange afdronk die niet veel toevoegd aan de smaak, maar wel erg lekker is!

Clynelish 10, Dewar Rattray, 01-10-1996 – 20-10-2006, sherry refill cask #8251, 59,7%: Erg kruidig en zoet. Geen fruit (huh?). Drogend en vrij gesloten. Wel een lange afdronk en weer sherry smaken.

Longmorn 1967, James MacArthur Old Master’s,  1967-2002, vatnr 579, 57,1%: Sherry, kersen, en zacht droog fruit in de neus. Rozijnen en perzik in de smaak, en erg verwarmend. Tikje rook en leer, maar superlange afdronk. Fantastische whisky (dus bedankt Dick)!

Bunnahabhain 35, Adelphi, 1974-2009, vatnr 4780, 56,6%: SHERRY, anijs, noten in de neus. Vrij fel en zoet in de mond, ook redelijk drogend. De afdronk geeft nog meer sherry, maar ook pruimen. Wederom fantastisch (en wederom bedankt Dick)!

Ben Nevis 16, Cadenhead, 1990-2007, 66%: De neus biedt iets van aardappels en terpentine. Doet me denken aan de Samagondie ik ooit in Belarus geproefd heb. Veel alcohol die de smaak wegdrukt. Nagenoeg geen finish, gek genoeg.

Bunnahabhain 1976, 48,1% (verder geen data genoteerd): Een beetje een kazige neus, vrij veel alcohol geur. De smaak en afdronk kwamen na de Ben Nevis neit echt over. Slecht getimed.

Ledaig Berry’s Own, 2005-2010, 62,7%: Zoet en veel kruiden, witte peper en later wat zout in de geur. De smaak is enorm fel en drogend. Wel erg zoet ook. De afdronk zet dezelfde trend voort. Een lekkere whisky, vooral voor de leeftijd!

Caol Ila 1978-1992 (verder geen data): Zilt en grassig in de neus (hoe kan het ook anders bij Caol Ila), de smaak is wat melkig en brengt bloemen en planten. Lange finish, zout maar ook iets fris zit er in.

Glen Garioch, Murray McDavid, 1993-2005 en 13 jaar oud (do the math…), 46%, Bourbon en Grenache noir rijping, gefinished in een Banyuls vat: Echt een Bruichladdich product, met al die rare wijnvaten. Het was al laat, en het enige wat ik qua geur heb opgeschreven is Rozijnen. Bij de smaak staat Rozijnen en bij de afronk, je raadt het al: Rozijnen. Redelijk simpel, maar helemaal niet gek.

Al met al een zeer zeer geslaagde avond die ik echt super gezellig gevonden heb, dus iedereen die er was: Bedankt!

PS: Ook Leon bedankt voor zijn inbreng! Ik zal er zeer binnenkort eens van gaan genieten.