Malt Fascination

De Bunnahabhain was de tweede whisky in de proeverij met zes Islay’s die dit jaar zijn uitgekomen bij de Whiskykoning. Wederom een botteling van The Ultimate, wat min of meer inhoudt dat het geen dure fles zal zijn. Vaak zijn de bottelingen van The Ultimate vrij ok, met uitschieters naar erg goed.

Geur:
Pleisters en jodium. Verkoold hout, bielzen. Heel licht vanille en zoetheid. De geur blijft een beetje dun. Het medicinale komt gepaard met een zout luchtje, dus je hebt zoet en zout tegelijk. Kan mooi werken, maar ik word er niet dol enthousiast van.

Smaak:
De smaak is veel zoeter dan je zou verwachten na de geur die voornamelijk zout was. Na een paar seconden in je mond wordt de Bunnahabhain wat pittiger, wat peperiger. Nu komt ook de turf wat meer naar voren.

Finish:
Ineens proef je hoe een kampvuur ruikt. Dit had ik niet verwacht! Erg drogend, en de finish blijft ook langer hangen dan de Bowmore die hiervoor geproefd werd. Ik haal behalve de brandende houtlucht er niet veel meer uit.

De gehele whisky wordt iets voller van smaak als je er wat water bij doet, meer zoetigheid, meer turf. Al met al wordt ik er niet heel enthousiast van, omdat ie vrij dunnetjes smaakt op 46%, en ik ben van mening dat op 46% geen water nodig moet zijn. Ook het heen en weer springen qua smaken en geuren bevalt me niet heel erg. Er mag best een verrassing in een whisky zitten, maar deze pakt niet goed uit. Al met al geen slechte whisky, maar ook niet iets waar ik enthousiast van wordt.

Bunnahabhain 12, 30-12-1997 – 05-02-2010, Heavily Peated, The Ultimate, 46%, 32,50

Geur: 5
Smaak: 6
Afdronk: 5
Ervaring: 5
Prijs/Kwaliteit: 8

Totaal: 29

Ik heb het vast al eens eerder vermeld en bij Links staat ook al een hint. Er is een gratis online whisky magazine. Voor degenen die wel zin hebben om er iets over te lezen, maar niet om tijdschriften te zoeken en te betalen. Natuurlijk ook voor fanatici die altijd meer willen weten/lezen!

Het tijdschrift is inmiddels aan de 2e uitgave toe, en is te vinden op de website van Connosr. Connosr is een social network toegespitst op whisky. Hier zijn er meerdere van maar Connosr ziet er vrij professioneel uit.

Connosr Distilled ziet er ook mooi afgewerkt uit en heeft leuke artikelen over onder andere gesloten distilleerderijen, bottelaars en blenders. Erg leuk dus allemaal en zeker de moeite waard!

Inmiddels ben ik ongeveer een week bezig met de volgende Bottle-Share. Uiteraard is het niet zo extreem veel werk, maar de doorlooptijd is niet heel hoog. Voornamelijk het wachten op genoeg inschrijvingen duurt vrij lang.

Momenteel is de eerste ‘definitieve’ lijst helemaal gevuld en is op een paar bevestigingen en inschrijvingen na ook de reservelijst gevuld. Als de openstaande voor-inschrijvingen alsnog bevestigen en er nog 4 personen inschrijven gaat ook plaats 14 tot en met 27 door!

Ik heb inmiddels ook een voorselectie gemaakt van de flessen die ik in de Bottle-Share wil gaan samplen. Uiteraard is dit nog onder voorbehoud, want als ze uitverkocht zijn bij de SMWS zal ik iets anders moeten zoeken.

Het is het leukst om zoveel mogelijk verschillende soorten whisky te proberen uit verschillende delen van Schotland. Alle erkende regio’s (Islay, Highlands, Lowlands, Campbeltown, Speyside en zelfs een ander eiland) zitten er in: 1 Lowlands, 1 Campbeltown, 2 Islay, 2 Highland, 2 Speyside, 1 Orkney en 1 Grain whisky!

De leeftijden varieren van 10 jaar oud tot 23 jaar oud en een paar van de gekozen distilleerderijen zijn erg populaire clubs waar veel mooie whisky’s vandaan komen. Ik probeer via via nog een mooie Japanner erbij te krijgen, maar ik weet nog niet precies welke er dan uit gaat! Het is ook maar de vraag of dat gaat lukken.

2 van de gekozen distilleerderijen zijn inmiddels gesloten, wat het, wat mij betreft, altijd nog ietsje leuker maakt om daar whisky’s van te proeven!

Last tasting we had three new Islay malts on the table, and one of them was this Bowmore 2003. Bowmore has always been a whisky that I find interesting — peatiness with a mild, almost floral side that keeps it balanced. But I hadn’t yet tried this particular 2003 bottling, so I was curious to see how it stood up.

Nose

Creamy and sweet with a light peat smoke. Citrus peel and lemon zest jump out first, followed by gentle seaside brine. There’s also a faint note of vanilla and soft oak. It’s not as bold as some other Islay whiskies, but it’s balanced and inviting.

Palate

Quite smoky right from the first sip — more peat than the nose suggested. Charcoal and a touch of saltwater linger alongside chewy malt. The sweetness continues here, but it’s not overly sugary: more like honey-dipped peat.

Finish

Medium to long, with smoky embers and a slight tobacco edge. The citrus note returns briefly toward the end, helping to keep the finish sharp and fresh instead of heavy.

Overall Impression

This Bowmore isn’t an all-out peaty monster, but it’s very well-crafted and displays that classic Bowmore balance between smoke, sweetness, and coastal character. If you like your Islay with a bit of refinement alongside the peat, this one delivers.

Score

• Nose: 8

• Palate: 8

• Finish: 7

• Overall Experience: 8

• Price/Quality: 8

Total: 39 points ⭐️⭐️⭐️⭐️ (4 stars)

Afgelopen zondag was bij De Whiskykoning in Den Bosch een Islay whisky proeverij waar ik met JP naar toe geweest ben. Het menu was vooraf door ‘de Koning zelf’ bepaald op een Bowmore 2003 van Ultimate, Bunnahabhain 1997 van Ultimate, de nieuwe Caol Ila 25, Laphroaig Cask Strength Batch 2, Lagavulin 12 CS 2010 en de Ardbeg Supernova 2010. Allemaal whisky’s van dit jaar dus.

Met een groep van een man of 11 waarvan ik een paar deelnemers herkende, maar er geen kende duurde het wat langer voor het een beetje los kwam. Uiteindelijk heb ik mezelf het meest bezig gehouden met het maken van proefnotities en af en toe een poging tot het rondslingeren van een gevatte opmerking.

Uiteraard nog even met Rob, de whiskykoning himself, staan praten over de huidige ontwikkelingen in de whisky wereld. Graag had ik een flesje voor mezelf meegenomen, er staan daar in de winkel namelijk heel veel mooie bourbons, en de nieuwe Lagavulin staat hoog op mijn verlanglijst. Helaas is het budget er even niet naar met een beurt voor de auto die er aan zit te komen, net op vakantie geweest zijn en een Bottle-Share die georganiseerd moet worden.

De boeken kon ik helaas niet laten liggen dus Jim Murray’s Whisky Bible 2011, Malt Whisky Yearbook 2011 en The Malt Whisky File (oud, maar heftig afgeprijsd naar 4,95) zijn de meest recente toevoegingen aan mijn whisky bibliotheekje.

Cambus? Is dat een distilleerderij? Ja, maar dan Grain Whisky. Grain whisky is de whisky die, naast Single Malts, in blends gaat om het product aan te vullen. Over het algemeen een beetje een ondergeschoven kindje in de industrie. Fabrieksproduct. Het wordt vaak gestookt tot rond de 94% om maar zo veel mogelijk rendement te hebben. Echter is het niet zo dat als je het lang laat liggen dat het niet lekker wordt. In tegendeel!

Geur:
Kokos, vanille, wat graan. Bijenwas (zo’n zoete vettige lucht). Ik denk ook Kirsch te ruiken, die kersen brandewijn. Vrij complex, helemaal voor een Grain whisky. Je herkend wel dat het een deel van een blend is. Het blijft over het geheel vrij licht van geur.

Smaak:
Licht prikkelend. Zoete creme brulee en weer kokos. Duidelijk dat het een bourbon vat geweest is. Later wordt de Cambus wat pittiger en ook een beetje granig. Doet me denken aan Frosties, die gesuikerde Corn Flakes met die tijger op de doos. Na een half uurtje gaat ie wat chemisch bloemig smaken, beetje schoonmaakmiddel. Een reden om niet te lang te wachten!

Finish:
Zoet fruit, een beetje banaan zelfs. Weer vanille, maar nu ook wat aangevuld door honing. Niet echt lang, maar ook niet heel kort.

Eigenlijk een hele mooie whisky. Ik hou sowieso wel van whisky uit goede bourbon vaten, en dit, als een van mijn eerste grain whisky’s, doet me duegd. Cambus is in 1993 gesloten, wat wel jammer is blijkbaar. Hoewel het dan natuurlijk wel zo is dat er wat meer uit kan komen op leeftijd, wat Grain whisky wel nodig heeft.

Cambus 24 jaar oude Grain Whisky 20-03-1985 – 31-05-2010, Bladnoch forum, 52,7%, +/- 60 euro.

Geur: 9
Smaak: 8
Afdronk: 8
Ervaring: 10
Prijs/Kwaliteit: 10

Totaal: 45 punten

De laatste tijd zijn de berichten op mijn weblog wat onregelmatiger dan voorheen. Dat heeft niet te maken met te weinig tijd om te bloggen of geen zin om te bloggen, maar voornamelijk met te weinig tijd om whisky te proeven. Ik ben een beetje door recente tasting notes heen en een paar avonden heb ik niets geproefd.

Volgende week komt daar echter verandering in. Ik ga ten eerste zondag naar een proeverij waar ik in ieder geval zes nieuwe proefnotities vandaan meeneem. Het is ook het plan om vanavond nog wat samples open te maken, waarschijnlijk van het Bladnoch Forum.

Het whisky hoogseizoen zit er een beetje aan te komen met in de nabije toekomst 3 proeverijen en het festival in Leiden. Proefnotities in overvloed dus, de komende tijd! Maar voor nu is het nog een dagje rustig…

Enige tijd geleden heb ik al eens laten vallen dat de Bottle-Share goed bevallen was er een nieuwe zou komen tegen het einde van het jaar. Nu is het discutabel of 20 oktober al het einde van jaar genoemd kan worden, maar om te kunnen verzenden voor Sinterklaas of Kerst is het wel handig om op tijd te beginnen.

Om een lang verhaal kort te maken: De nieuwe Bottle-Share komt eraan!

Deze keer heb ik gekozen om een wat obscuurdere bottelaar te kiezen om flessen van aan te schaffen, namelijk de Scotch Malt Whisky Society, oftewel SMWS. Deze bottelaar is vrij groot en brengt in Schotland elke maand zo’n 20 bottelingen uit. In de Nederlandse afdeling zijn de vrijgaves beperkt tot zo’n 20 per 2 of 3 maanden. De bottelaar is obscuur te noemen omdat je lid moet zijn om bij ze te kunnen bestellen. Je zult de flessen daarom nagenoeg nooit in de schappen bij een slijter zien staan (behalve bij The Whisky Exchange, die hebben een hoop oude flessen ingekocht).

Welke flessen er precies in de Bottle-Share komen weet ik nog niet, omdat nog niet zeker is wat er beschikbaar gaat zijn op het moment van bestellen. Wat ik wel kan zeggen is dat ik mijn uiterste best ga doen om een zo gevarieerd mogelijk ‘menu’ samen te stellen.

Het idee is als volgt:

Ik probeer 13 personen (of 27) enthousiast te maken om mee te doen met het groot inkopen van 10 flessen whisky. Als dat lukt betaalt iedereen 80 euro, en worden de flessen en miniatuur flesjes aangeschaft. Zodra alles binnen is maak ik voor iedereen die mee doet een set van 10 x 5cl, van elke gekochte fles 1 sample.

Het leuke hiervan is dat iedereen de mogelijkheid heeft om op deze manier voor een acceptabel bedrag 10 verschillende whisky’s uitgebreid te proeven zonder daar per se 10 flessen voor te hoeven kopen.

Wat een Bottle-Share van de SMWS nog leuker maakt is dat ik niet ga vertellen welke distilleerderijen er gekozen zijn. Dit doet de SMWS ook niet, in de hoop dat je een whisky koopt om de smaakomschrijving, en niet om de naam. De distilleerderijen zijn genummerd en alleen het nummer wordt op de fles weergegeven, dus je zal even wat moeten doen om erachter te komen wat wat precies is (Distilleerderij nummer 1 is Glenfarclas, die verklap ik!)

Inmiddels zijn de mensen die zich van te voren al opgegeven hebben (na de vorige) benaderd en zijn er nog wat plaatsen over voor de eerste 13 sets. Mochten daarna nog meer mensen mee willen doen komen die op een reservelijst. Als er ook 13 of 14 mensen op de reservelijst komen, dan wordt van alles een tweede fles aangeschaft. Mocht je nog mee willen doen, schrijf me dan een e-mail, laat een bericht achter op Twitter of Facebook, of op www.levenswater.nl!

Een overmatig geturfde Bruichladdich in de Octomore serie. Deze heeft een van de vele finishes van Bruichladdich meegekregen, wat ze daar een ACE noemen: Additional Cask Enhancement. Nu is de gemiddelde mening dat het vaker een soort gimmick whisky wordt dan dat het echt een ‘enhancement’ is.

De whisky is extreem geturfd op 140 PPM phenol, terwijl turfkanonnen als Ardbeg ongeveer 50 PPM meekrijgen. Dit is een beetje een hype momenteel, maar over het algemeen zorgt het, wat mij betreft, voor wat een-dimensionale whisky. Het geeft de andere smaken erg weinig ruimte.

De finish van deze whisky is een Chateau Petrus. Dit is een van de duurste Bordeaux wijnen die beschikbaar zijn, en dat zou natuurlijk heel wat moeten beloven. Toch was ik behoorlijk sceptisch toen ik deze te proeven kreeg bij Bruichladdich. Helaas was ik toen mijn notitieboek vergeten en heb er geen beschrijving van gemaakt. Vandaar dat ik deze in mijn wensenlijstje gezet had bij Master of Malt. Dus ook deze sample was gratis, via het Samples for Review programma van MoM.

Octomore is vernoemd naar een oude boerderij distilleerderij nabij Port Charlotte op Islay. Vroeger werd daar, volgens de overlevering, flink geturfde whisky gestookt en vandaar de vernoeming.

Geur:
De turfschuur gaat open! Het is ook eerder de geur van turf dan de geur van rook die op me afkomt. Voor die geur hoef je overigens niet actief de whisky te ruiken… Het granige en zoete van een whiskypakhuis is ook duidelijk aanwezig. Ietsje muf, maar niet op een vervelende manier. Het fruitige en de zoetheid van de wijn finish komt pas wat later terug in de geur, nadat je neus gewend is aan de turflucht.

Smaak:
Enorm fel en peperig. Ook iets fris van tomaten salsa haal ik eruit. Je mond wordt heel heet door de grote hoeveelheid alcohol. Ook de zoetheid komt hier pas laat door.

Finish:
Een lange finish. Hij begint erg fel, maar zwakt dan in een minutenlange afdronk af en alle smaken die je verwacht na de geur en smaak passeren nog eens de revue. Zoet en nu pas echt rokerig (in tegenstelling tot turf-achtig). Hier merk je pas goed dat deze whisky wat naar droge, bijna wrange rode wijn gaat smaken. Al is dat maar heel licht, dus dat is wel mooi.

Ik werd hier heel blij van om de simpele reden dat deze Octomore heel wat meer te bieden heeft dan de eerste release hiervan. De turf wordt door de finish wat in bedwang gehouden en dat geeft de andere smaken meer ruimte. Het feit dat de whisky pas 5 jaar oud is merk je ook minder, hij lijkt meer in balans. Hier kunnen we, wat mij betreft, echt spreken van een ACE! Al met al vraag ik me erg af waarom ik hier niet minstens één fles van heb staan?

Octomore 2.2 Orpheus, 2009, 61%, +/- 90 euro

Geur: 10
Smaak: 8 
Afdronk: 9
Ervaring: 10
Prijs/Kwaliteit: 8

Totaal: 45 punten

Vindt Master of Malt op Twitter en Facebook! Octomore Orpheus is te koop bij Master of Malt

Op 19 november wordt door slijterij Drinks & Gifts uit Krommenie een proeverij georganiseerd in Assendelft. De proeverij wordt verzorgd door Whisky Import Nederland en er is beloofd dat het iets bijzonders gaat worden met veel onafhankelijke bottelaars.

Gelukkig kan ik hier wel bij zijn, in tegenstelling tot de proeverij met David Stirk.