Malt Fascination

Rittenhouse is een merk van Heaven Hill distillers in Kentucky, waar ze hun Rye whiskey’s ondergebracht hebben. Hun serie is redelijk beperkt van de ‘normale’ van een euro of 18. Daarna is er de 100 proof (50%) voor ongeveer 25 euro en de 25 jaar oude (deze dus) voor ongeveer 200 euro (!).

Ik ben wel gecharmeerd van Rye whiskey en gezien deze als sample bij Master of Malt beschikbaar was vond ik wel dat ik hem moest proberen. Vooral omdat het een bottling is uit 2007, en met 25 jaar oud maakt dat een grote kans dat deze in 1981 gestookt is.

Geur:
De typische kruidige neus van een rye whiskey is aanvankelijk het enige wat je ruikt. Super intens. Daarna ruik je eikenhout, met ook geuren van natte bladeren in een bos, in de herfst. Ook pik ik tabak op en ruik ik anijs.

Smaak:
De smaak begint vrij fel met zwarte peper. Daarna wordt de smaak snel wat zachter en kruidiger. Het mondgevoel is vrij olieig. Ook hier zijn de rye smaken en geuren aanwezig.

Finish:
Hier proef ik echt de rogge zoals in roggebrood. De finish is erg lang met een heel licht drogend effect.

Halleluja! Het summum van Rye whiskey’s voor zover ik ooit geproefd heb. Ik vind het moeilijk om de precieze smaken te benoemen omdat het vaak een complexe verzameling kruiden zijn. Laat dat nu net zijn waar ik niet zo goed in ben.

Als ik deze nu eens in de aanbieding vindt! Overigens is de 100 Proof ook enorm goed, en heel goed betaalbaar!

Rittenhouse Rye 25, 2007, +/- 1981, 50%, +/- € 205. Te koop bij Master of Malt

Geur: 10
Smaak: 9
Afdronk: 9
Ervaring: 10
Prijs/Kwaliteit: -1

Totaal: 37 punten

De enige reden dat ik hier een sample van heb, is omdat het vrouwtje achter de stand in Leiden nogal lomp inschonk, en me zeker drie samples in het glas leverde. Misschien had ze zelf ook al een beetje teveel gesampled…

Geur:
Rood fruit komt je meteen tegemoed, gezoete amarenen. Ook een flinke houtgeur, maar op een niet onaangename manier. Het past er wel bij. Geboend eiken, tempelhout. Dan ruik ik karamel, die tegen het punt van verbranden aan zit.

Smaak:
Meer fruit in de smaak en iets romigs komt erbij. Ondanks dat het allemaal wat ‘lompe’ smaken zijn is de balans ertussen wel perfect. Aardbeien met balsamico? Misschien associeer ik het alleen ermee omdat het wat kruidig smaakt, met rood fruit. De aardbei is er wel zeker.

Finish:
Een lange finish, waarbij je steeds het idee hebt dat je een nieuw slokje hebt genomen. Op den duur dacht ik, is dit nog steeds van dezelfde slok? De smaak en het licht drogende mondgevoel blijven erg lang plakken.

Wat een superwhisky! Ik heb deze eerder alleen een keer geroken, maar omdat ik moest rijden de smaak voor een andere keer bewaard. In Leiden voorzichtig geproefd maar besloten er een sample van mee te nemen ipv alles op te drinken. Nu eindelijk er eens goed voor gaan zitten en dat was de moeite waard!

Yamazaki 18, 43%, +/- € 80. Te koop bij verschillende slijters.

Geur: 8
Smaak: 9
Afdronk: 9
Ervaring: 10
Prijs/Kwaliteit: +2

Totaal: 38 punten

Machrie Moor is een nieuwe uitgave van ‘The Isle of Arran distillery’, oftewel Arran. Het is een licht geturfde versie van Arran die ze mooi vlak voor kerst uitbrengen in een mooie koker. Qua marketing zit het dus wel snor, maar is het ook een lekkere whisky?

De whisky is ongeveer 5 jaar oud, en ze plannen er elk jaar een uit te brengen.

Geur:
Gerookte ham? Citroen en kruiden die het wat minder fris maken, of in ieder geval minder fruitig. Oud brood ruik ik ook en appel.

Smaak:
Eerst wat alcohol en ik heb ook echt het idee dat ik een jonge whisky proef. Een beetje zurig met later wat lichte rook.

Finish:
De finish wordt wat meer in balans omdat het zure iets afneemt. Een beetje fruitig, lichte rook. Eigenlijk is de finish veruit het mooiste van de whisky.

Ondanks dat je weet dat het om een jonge whisky gaat is het tegenwoordig niet altijd meer zo dat je dat ook direct proeft, bijvoorbeeld bij sommige Kilchomans. De zurigheid staat me ook helemaal niet aan, maar in de finish komt het geheel wel mooi in balans. Dat doet me vermoeden dat hij nog wat jaartjes in het vat nodig heeft.

Machrie Moor (Arran), 46%, +/- 40 euro. Onder andere te koop bij Drinks & Gifts en de Whiskykoning.

Geur: 4
Smaak: 4
Afdronk: 7
Ervaring: 7
Prijs/kwaliteit: 0

Totaal: 22 punten

Klinkt corny, maar het is gelukkig gewoon een blended malt van Compass Box. Tot nu toe ben ik redelijk tevreden over de gehele lijn van Compass Box met favorieten in Hedonism en Peat Monster. Ik vond het tijd om deze ook eens te proberen, met dank aan de sample-verkoop van Master of Malt.

Geur:
Ik mis de vanille geur die je normaal aantreft in bourbon-vat gerijpte whisky. In dit geval verwachtte ik die wel. Vrij bitter in de neus, met een geurtje van brandnetel en koriander. Misschien ook nootmuskaat? Muf graan.

Smaak:
Pepertje, en eindelijk wat zoetheid zoals het een beetje hoort. Wat siroop en een vettig mondgevoel. Verder weinig spannends.

Finish:
Een niet erg lange finish. Er blijft wat pittigheid hangen, maar verder gebeurt er weinig.

Toen ik hieraan begon dacht ik dat het een redelijk voordelige blend was, maar na controle blijkt het een blended malt te zijn. Dit kan het gebrek aan vanille verklaren en wat onverwachte smaken. Dat maakt het er allemaal nog niet lekkerder op.

Volgens de website gaat het om oude Caol Ila en Imperial, maar ik haal er geen rokerigheid uit. De smaakomschrijving kan ik weinig mee.

Lady Luck, Compass Box, 46%, Blended Malt, ongeveer 140 euro, te koop bij Master of Malt

Geur: 4
Smaak: 3
Afdronk: 3
Ervaring: 3
Prijs/Kwaliteit: -2

Totaal: 11 punten

When I announced the system I would use to rate whiskies many people suggested to do things differently. Especially regarding the price/quality comparison in my total of points for a whisky. Of course, I didn’t want to listen and had to find out the hard way that it doesn’t really make any sense. In my current system, the price compared to the quality of the whisky has a too large impact on the final rating and an expensive whisky cannot get up to 5 stars.

I will still weigh the price and quality of a whisky in the final note, but on a smaller scale. From this day onward I will not give the price of the bottle a full ten points, but I will appoint a score of -2 to +2 for the price of a bottle, if applicable.

That means that the final score a whisky gets is not longer a total out of 50 points, but out of 40 points, with an adjustment of -2 to +2. This will make the difference for a perfect dram of too high a price (40 – 2 = 38) and a great dram that is incredibly cheap (40 + 2 = 42). -1 and +1 will also be appointed for whisky that is slighty expensive but affordable and understandable, or a little cheap but not much under the expected price. 0 points on price means that the price makes sense, but is neither cheap nor expensive for the bottle of whisky.

The total of points a whisky scores will be divide by eight to get to one to five stars. The final score will be rounded off (36 points gives 4,5 = 5 stars, 35 gives 4,375 = 4 stars).

Update: Since I am translating some posts I will also adjust the scores of previously tasted drams. Dutch posts will not be adjusted.

De tweede Islay whisky van deze Bottle-Share en een van de distilleerderijen waar ik mijn whisky hobby mee begonnen ben. Mede om die reden heb ik er altijd een zwak voor gehouden. Dat wil niet zeggen dat ze automatisch hoog scoren, maar meer dat als ik moet kiezen tussen een whisky en een van deze club, het vaker een van deze club wordt.

Valt het op hoe ik om de naam van de distilleerderij heen schrijf?

Geur:
Lichte rook, gemaaid gras met zeewater en zelfs potlood! Na een kwartier in het glas komen de vanille en kokosgeuren pas door de rook heen. Met lichte bedoel ik deze keer ook de geur van de rook en niet de intensiteit.

Smaak:
Pittig op je tong, zoute rook, maar langzaam wordt het geheel wat zoeter. Het doet me denken aan bitter lemon. Prikkelt je tong zoals koolzuur dat doet. De whisky is een klein beetje drogend, maar dat is meer de alcohol dan een houtinvloed denk ik.

Finish:
Een vrij lange finish. Ik proef ineens cactus. Ook hier is de rooksmaak weer vrij licht en er komt nog iets van een zuivel smaakje doorheen. Ook proef ik wat kalk, maar dat kan met de zuivel te maken hebben.

Een hele bijzondere whisky, dat vind ik zeker. Op sommige punten ben ik niet lyrisch enthousiast, maar het is er zeker een die, op het moment dat je denkt dat ie wat vlak is, ineens een nieuwe geur of smaak prijsgeeft. Een die me zeker bezighoudt en dat is wel waar ik van hou in een whisky. Pluspunten daarvoor dus!

53.140: Rolling, crashing waves of flavour. 18 yo, 1992, 55,9%

Geur: 8
Smaak: 8
Afdronk: 8
Ervaring: 8
Prijs/Kwaliteit: 8

Totaal: 40 punten

Via Twitter konden enige tijd geleden personen die ingeschreven staan voor het Jura ‘committee’, de Diurachs, een gratis sample van de nieuwe Jura Superstition aanvragen. Uiteraard doe ik daar aan mee, het gaf me de mogelijkheid om de whisky te proeven zonder geld eraan uit te geven. Dit leek me vooral interessant omdat Jura me normaal helemaal niet bevalt, behalve de Superstition. Over de loop der jaren heb ik verschillende varianten geprobeerd en altijd met maximaal matig succes. Nog een poging dus.

Geur:
Kruidige rook. Modder en gras, zoals aan de rand van een moeras. Ook ruik ik thee en doet het me op de een of andere manier aan Lagavulin denken. De rook wordt vrij rap wat lichter.

Smaak:
Bitter, sinaasappel. Het bittere en scherpe van gerookte vis, zonder het vissige. Als of je in een rookkamer staat waar zaagsel gestookt wordt, zoals in een rookoven. Herbs de Provence komt ook in me op. Tijm, basilicum, dat soort dingen.

Finish:
In de finish wordt deze whisky aanvankelijk nog iets feller zelfs. De smaak blijft lang hangen en vloeit mooi weg. Er gebeurt qua smaakontwikkeling niet veel.

Een vreemde whisky. Het doet me denken aan Lagavulin zonder het zoete. Het doet me ook denken aan Caol Ila zonder het lichte en romige. Al met al wel een goede toevoeging op beide varianten en de complexiteit maakt me erg enthousiast.

Misschien moet ik de andere Jura varianten ook maar weer eens een keer proeven, als die ook ‘herontwikkeld’ zijn. Deze is in ieder geval toegevoegd aan mijn wish list. (niet dat ik daar ooit iets mee doe).

Isle of Jura Superstition, +/- 13 jaar oud, 43%, 35 euro

Geur: 9
Smaak: 9
Afdronk: 8
Ervaring: 9
Prijs/Kwaliteit: 10

Totaal: 45 punten

Een fles van een gesloten Lowlands distilleerderij waar ik normaal wel redelijk enthousiast over ben. Uiteraard zijn er ook wat lagere scorende whisky’s van deze club, en hoe zeldzamer ze worden, hoe meer je die tegen zal gaan komen.

Geur:
Licht vanille en kokos. De typische bloemigheid van Lowlanders in het algemeen en deze distileerderij in het bijzonder is zeker aanwezig. Gelukkig wordt het nergens een wasmiddel luchtje. Geschaafd eiken. Ook ruik ik witte peper en iets wat ik asocieer met narcis, maar dat kan gewoon een gekke hersenkronkel zijn.

Smaak:
Dunne appelsap en een enorme sloot alcohol. Niet zo verschrikkelijk zoet als appelsap kan zijn, dus dat is meegenomen. Een stevige bite die me doet denken aan sambal.

Finish:
Een extreem lange finish die lang na brand. Ook weer appel en wat bloemige smaken. Hier wordt hooi en stro toegevoegd.

Het enige wat ik nog moet doen is deze whisky proeven met een druppeltje water om die scherpe alcohol randjes eraf te krijgen. Verder ben ik wel vrij enthousiast want er zitten veel mooie smaken en geuren in die je hoopt tegen te komen bij deze Lowlander. De smaak laat wat te wensen over maar vooral de geur en de afdronk zijn erg goed. Het nadeel is dat het wel echt de standaard smaken van deze whisky zijn en dat ie daardoor niet zo verrast.

25.53: Pomanders and Powerpuffs. 20 jaar, 1989, 55,9%. € 98

Geur: 9
Smaak: 7 
Afdronk: 8
Ervaring: 8
Prijs/Kwaliteit: 9

Totaal: 41 punten

Ingemaakte walnoten en gemberbier. Juist. Geen idee wat ik me erbij voor moet stellen, maar dat het om een vreemde smaak gaat lijkt me duidelijk. Hopelijk niet te vreemd…

Geur:
Ik snap de ingemaakte walnoten meteen. Het ruikt een beetje azijnig, en je ruikt zeker de muffe notengeur van walnoten. Buiten dat ruik ik ook oud fruit, zoals kurkige appel. Nog niet gedroogd, maar wel al veel vocht verloren.

Smaak:
Vrij fel. De felheid lijkt het geheel een beetje te overstemmen, maar langzaam maar zeker komen er toch smaken van fruit vrij. Ook proef ik wat hout, en zilte maggie. Een vreemd soort kruidigheid dus. De fruitsmaak komt niet veel verder dan typische sherry-hout smaken.

Finish:
De finish is een voortzetting van de smaak en voegt zelf niet heel veel toe. Het geeft je wel iets om over na te denken als alle smaken nog een keer voorbij komen.

Voor een whisky van deze distilleerderij zorgde het bij mij in ieder geval voor een verrassing. Een hoop smaken die ik nog nooit in deze combinatie geproefd heb. Het zal ook niet direct iets zijn waar ik naar zal gaan zoeken, maar vies is het zeker niet. Eigenlijk is het zelfs heel leuk om hier wat van te kunnen proeven, omdat het zo apart is. Hetgeen in het voordeel van deze whisky spreekt is dat er geen enkele smaak in zit die misplaatst of vies is.

24.111: Pickled walnuts and ginger beer. 13 jaar, 59,7%. € 80.

Geur: 8
Smaak: 7
Afdronk: 7
Ervaring: 8
Prijs/Kwaliteit: 7

Totaal: 37 punten

De ‘Morph and Minty’ is een whisky van een van mijn favoriete distilleerderijen die, volgens de smaakomschrijving, alle smaken biedt die ik aangenaam vindt van deze club. Het was nog lastig kiezen op het moment van bestellen, gezien ze toen twee bottelingen van deze distilleerderij op de site hadden staan.

Geur:
Het eerste wat ik oppak zijn amandelen en gedroogde perzik. Een flink volle neus met veel bijenwas, kaarsen en een klein beetje boenwas. Gekneusde munt, zoals zo’n natte pluk munt ruikt als je hem uit je Mojito vist. De fruitigheid neemt af naarmate je meer ruikt en het wordt steeds meer bijenwas en kaarsen. Het geheel is wel redelijk zacht.

Smaak:
De smaak is aanzienlijk feller dan ik verwachtte. Er zit een stevige bite in, maar het blijft nog wel vrij zoet en erg vol. Een zware smaak met zilt en wat hout. Je mond voelt alsof er een laagje zit tussen de whisky en je tong en wangen. Ook smaakt het geheel wat zouter dan ik verwachtte.

Finish:
Erg verwarmend met ouderwetse smaken die in de geur en smaak ook al naar voren kwamen. Boenwas, zilt met een vettig mondgevoel alsof je net speklappen gegeten hebt. Niet die smaak, maar wel dat gevoel.

Een whisky waar ik de eerste keer even aan moest wennen, maar gedurende het ruiken en proeven ging ik het steeds meer waarderen. Het is een wat vreemde smaakcompositie en hij had misschien iets fruitiger mogen zijn, maar dat weerhoudt me er niet van om het geen erg lekker whisky te vinden. Wel een klein beetje aan de prijs, maar ik snap ook wel weer dat ie dat kost.

26.68: Morph & Minty. 18 jaar, 1992, 52,9%. € 95

Geur: 9
Smaak: 8
Afdronk: 9
Ervaring: 9
Prijs/Kwaliteit: 7

Totaal: 42 punten