Malt Fascination

One of my two Christmas whiskies this year was this GlenDronach single cask — an exclusive bottling for De Monnik Dranken, the importer of GlenDronach and other whiskies.

In this case, it’s a 14-year-old single cask matured in a Pedro Ximenez sherry puncheon. A puncheon is a cask type that is officially about 320 litres, but this one must have been larger — since 708 bottles were filled from it at cask strength. That means there was roughly 500 litres in the barrel originally.

Nose

Right away you notice how intensely heavy this whisky has been sherried. It’s so dominant that at first I couldn’t smell the spirit at all. Deep fruitiness with peach and apricot. A bit later, some sherry cask wood comes through with smells of raisins and orange.

Palate

On the palate the whisky is far bolder than I expected given the soft sherry on the nose. Here the sherry influence is actually relatively light, and the spirit gets a chance to show itself.

Finish

Very much in line with the nose: lots of — perhaps too much — Pedro Ximenez influence with raisins and other dried fruits. After a while the finish becomes a bit spicier with dry wood and cake-like flavours.

Overall Thoughts

In the end, I’m not all that satisfied with this whisky. I do enjoy whiskies aged or finished in sherry casks, but I like to still taste the character of the whisky itself — and that’s pretty tough here. Especially on the nose and in the finish it’s almost only the PX sherry you taste: dried fruit and European oak. The whisky itself only really gets a brief moment to show itself on the palate before it’s gone again.

Details

• GlenDronach 14 — 16-02-1996 to 10-2010

• Cask: Pedro Ximenez sherry puncheon (#1480)

• Strength: 54.2%

• Bottles: 708

• Approximate price: €80–€90 retail

• Available from retailers such as Uw Top Whisky.

Scores

Iedereen ten eerste een gelukkig nieuwjaar natuurlijk! Oud en Nieuw zit er weer op, kerst is voorbij. Morgen gaan we weer terug naar de normale gang van zaken en komt er ook weer wat meer tijd om voor een dram te gaan zitten. In tegenstelling tot de meeste mensen die hele rijen whisky kunnen proeven met kerst blijft het bij mij vaak bij eentje.

Zoals de gehele blog-wereld begint met goede voornemens was ik van plan dat ook te doen, maar ik zal ze beperken tot whisky gerelateerde onderwerpen.

Eerst maar eens de jaarlijkse voornemens:

• Meer focus op kwaliteit en minder op kwantiteit.
• Ik ga dit jaar zeker meer letten op het proeven van whisky dan op het kopen ervan. Dus meer samples en minder flessen.
• Meer proeverijen en festivals bezoeken. Vorig jaar was ik toevallig op vakantie in oktober, en kon ik zodoende niet naar Pot Still en niet naar Oostende. Dat wil ik dit jaar anders doen.
• Een paar proeverijen organiseren, hier thuis voor deze en gene om wat nieuwe dingen gezellig te proeven.
• Eindelijk eens alle boeken lezen die ik nog op de plank heb liggen (Whisky Wit and Wisdom, 750 Best whiskies of the world, Whisky Classified, 101 Whiskies to try before you die, Malt Whisky Yearbook 2011, Whisky Bible 2011, World atlas of whisky).

En nog wat specifiekere voornemens:

De laatste 2 maanden is mijn blog qua bezoekers ruim over de 1000 per maand gegaan. Uiteraard wil ik daar iedereen voor bedanken en mijn doel is om dat dit jaar vol te houden. Ik heb dat natuurlijk zelf enigszins in de hand, interessante berichten resulteert logischerwijs in meer bezoekers.

Ook wil ik dit jaar, zoals aangegeven, doorgaan met het organiseren van Bottle-Shares. Ik denk dat het een mooie verdeling over het jaar geeft als er een Bottle-Share per 4 maanden is. Op die manier is het, mijns inziens, mogelijk om genoeg animo te houden om het door te laten gaan. Wat het thema gaat zijn van de Bottle-Shares weet ik nog niet. Ideeën zijn welkom!

Op Facebook zijn ‘we’, met een aantal whisky fanaten, er al aan begonnen. Het proeven van de ‘101 whiskies to try before you die‘. Het boekje van Ian Buxton is de leidraad hiervoor. Het gaat niet om de 101 beste whisky’s, niet de meest bijzondere, maar meer een complete gids door alle smaken die je normaliter bij whisky tegenkomt. Al voor ik er aan begin heb ik gelukkig al 51 whisky’s kunnen afvinken. De rest zijn op een paar na vrij betaalbaar, dus ik denk dat het een haalbaar voornemen is.

Als ik terugkijk op de SMWS Bottle-Share en ook de eerdere Gordon & MacPhail Bottle-Share zijn het twee totaal verschillenden geweest. Er zijn naar boven en beneden minder uitschieters in de SMWS flessen, wat dus voor een stabieler gemiddelde zorgt. Jammergenoeg zijn er geen enorme verrassingen gevonden, al vind ik het zeker leuk om met sommige distilleerderijen en/of whisky’s kennis te hebben kunnen maken.

De deelname van deze Bottle-Share was overweldigend, zelfs zoveel dat ik 2 sets van alle flessen nodig had. Ik hoop dat de volgende Bottle-Share, die waarschijnlijk in maart of april plaats gaat vinden, op net zoveel enthousiasme kan rekenen.

Uiteindelijk zaten in deze 10 whisky’s, naar mijn eigen berekeningen en proefnotities 2 whisky’s met 5 sterren, 5 whisky’s met 4 sterren, 2 met 3 sterren en 1 met 2 sterren. Uiteindelijk dus geen enkele whisky met maar 1 of 0 sterren. Dat is wel positief!

#10: 125.35: Totaal absurde smaken, met groente en pas heel laat begint het ergens op te lijken

#9: 3.162: Iets teveel FWP, waardoor ie niet verder kwam als ‘ok’.

#8: G1.7: Verf in de neus die ervoor zorgt dat je de andere geuren en smaken niet goed meekrijgt.

#7: 24.111: De ingelegde walnotensmaak deed me niet zoveel.

Vanaf hier al 4 sterren, waardoor het al aanzienlijk betere whisky’s worden.

#6: 53.140: Een van mijn favoriete distilleerderijen op Islay zorgt weer voor een typische smaakexplosie.

#5: 25.53: Aanvankelijk iets te scherp door de alcohol. De smaken komen pas goed tot hun recht met water, maar dan is deze wel erg lekker!

#3: 93.38: Een enorme smaakbom, met ontelbare verschillende smaken die ik lang nog niet allemaal herken. Wel erg lekker en interessant daardoor!

#3: 26.68: Boenwas, kaarsen, zee en strand. Allemaal smaken die in deze whisky thuishoren. Erg lekker!

#2: 41.42: De eerste die ik proefde van de Bottle-Share, de 2e die ik proefde van deze distilleerderij. Ik ben er weg van. Herfstsmaken, die bij een warm haardvuur horen.

#1: 4.141: Deze Orkney whisky is zo’n fantastische fruitbom dat ik er eigenlijk nog wel een flesje van wil hebben! Zo’n ontzettend lekkere combinatie van smaken en de whisky die helemaal niet onderdrukt wordt. Bourbon vaten op z’n mooist!

Voor mezelf vond ik het een heel verrassende Bottle-Share. De uitslag is totaal niet wat ik verwacht had. Ik had een aanzienlijk lagere score verwacht voor de winnaar, en de verliezers had ik in het top segment verwacht. Dat maakt het eigenlijk wel leuker om ook op deze manier whisky te proeven. Ondanks dat ik weet welk nummer bij welke distilleerderij hoort besef ik me wel degelijk dat deze whisky’s op smaak zijn uitgekozen. Daaruit blijkt overigens ook dat ik het lang niet altijd met de SMWS eens ben, maar dat zal me in de toekomst niet minder enthousiast maken voor flessen van deze bottelaar!

Ik ben er nog helemaal niet uit wat het thema van de volgende serie moet gaan worden, maar daar kom ik tegen die tijd nog wel op terug, met een Poll ofzo!

Aan alle deelnemers: bedankt, en hopelijk tot een volgende keer!

Net op het randje van het jaar nog even snel de laatste proefnotitie van de afgelopen Bottle-Share. Eigenlijk vind ik dat het iets te lang geduurd heeft voor alle proefnotities online zijn geplaatst, maar gezien de decemberdrukte teer ik al eventjes op oude notities.

Geur:
Zoete groentes? Wel zoet, ook wat courgette of aubergine ofzo, geen fruit. Ook een flinke tik zout. Een hele vreemde combinatie.

Smaak:
De smaak begint veel feller dan ik verwachtte. Ook minder zoet dan in de neus, iets bitter zelfs. Wederom die courgette en aubergine, van onder de grill met tuinkruiden.

Finish:
Dit is wel het allervreemdste. Ineens komt er een zucht cacao voorbij en wordt de whisky heel zoet. Het sherry hout / Europees eiken komt ineens veel beter tot z’n recht. Ietsje pittig in het begin en daarna een mooie afvloeiing.

Wat een vreemde whisky. Er klopt, mijns inziens, een heleboel niet aan. Verrassend is deze zeker, maar totaal niet in balans. De finish past totaal niet bij de geur en smaak, maar is wel het lekkerst. Niet dat de smaak vies is, maar zeker niet mijn favoriet.

125.35: Amontillado and Aubergine. 1994, 16yo, 52,1%. € 89

Geur: 5
Smaak: 4
Afdronk: 7
Ervaring: 3
Prijs/Kwaliteit: -1

Totaal: 18 punten

Na de 18 jaar oude geproefd te hebben vond ik het ook tijd om de 12 jaar oude te proeven. Ik heb er een fles en een sample van, beide gekregen. Het leek me verstandig om met het sample te beginnen 🙂

Geur:
Klein tikje rook, veel sherry hout. Boenwas. Tot nu toe lijkt het geheel op de 18, maar dan zonder het fruitige. De geur is vrij zacht. Na een hele tijd wordt ie wat fruitiger met zoete citrus.

Smaak:
Aanvankelijk heel droog en veel feller dan ik verwachtte. De smaak doet vermoeden dat er veel sherry vaten gebruikt zijn. De typische smaak van Europees eiken komt flink naar voren. Ook hier, net als in de geur weer heel laat wat zoete citrus, maar op een stoffige manier

Finish:
Vrij zoet. Niet fruitig en niet echt lang. Ook ontwikkelt de whisky zich niet echt meer in de afdronk.

Het is een beetje een vreemde whisky. De smaken hebben vreselijk veel tijd nodig om los te komen, om iets meer te bieden dan hout en iets wat ik niet echt kan benoemen. Daardoor lijkt het eerst een wat saaie whisky. Na een half uur in het glas komt er iets nieuws vrij, wat misschien met water wel iets eerder vrij komt. Nu is het helemaal niet zo erg dat een whisky zich mooi ontwikkeld, maar ik hoopte dat hij zijn schatten wat makkelijker prijs zou geven. Ik vind 50 euro ook wel vrij prijzig voor een 12 jaar oude whisky.

Yamazaki 12, 43%, +/- 50 euro bij veel slijters.

Geur: 7
Smaak: 7
Afdronk: 6
Ervaring: 7
Prijs/Kwaliteit: -1

Totaal: 26 punten

Toen ik dit jaar voor het eerst bij Leon Zonneveld in de slijterij kwam, in Maassluis, om de flessen voor de Gordon & MacPhail Bottle-Share op te halen vond ik dat ik voor mezelf ook iets mee mocht nemen. Alhoewel ik niet van plan was om veel geld uit te geven bleef een bepaalde fles me maar roepen. Op het geluid afgegaan bleek het om een Blackadder Raw Cask Lochside uit 1981 te zijn. Toevallig ook nog uit mijn bouwjaar.

Normaliter ben ik redelijk huiverig om een Blackadder te kopen zonder dat ik hem geproefd heb, want meneer Robin Tucek heeft een nogal gespecificeerde smaak die niet mt elke whisky die hij botteld goed uitpakt. Even gegoogled via mijn telefoon en de mening van Leon in ogenschouw nemende besloot ik toch maar dat deze het moest worden.

Geur:
Citroen, kokos en vanille zijn niet al te aanwezig, maar ze zijn er zeker wel. Flink wat alcohol (die Tucek smaak) en anijs en zoethout op de achtergrond. Ook komt er steeds meer en meer fruit tevoorschijn. Meloen, ananas, appel. Dat soort dingen.

Smaak:
Vrij scherp en kruidig met nog veel meer citrusfruit dan in de neus. Grapefruit en sinaasappel. Een echte fruitbom. Erg lekker en mooi in balans met de geur.

Finish:
Een enorm lange finish en ik kan niet anders zeggen dan een geweldige finish. Zachte zoete citrus, met daaronder de bourbon-vat smaken van vanillen kokos.

Een echte fruitbom die zeer welkom is in mijn collectie. Nu snap ik waarom sommige whiskyvriendjes zo weg zijn van Lochside. De G&M fles van de Bottle-Share deed het niet voor mij, maar nu snap ik het helemaal. De fruitsmaken komen je vanuit elke hoek tegemoed, zonder dat het ooit een vruchtensap met alcohol wordt.

Lochside 28, 1981, Blackadder Raw Cask, 56%, +/- € 135 (in de aanbieding bij ‘Uw Top Whisky’).

Geur: 10
Smaak: 9
Afdronk: 9
Ervaring: 10
Prijs/Kwaliteit: +1

Totaal: 39 punten

Vorig jaar zijn Anneke en ik verhuisd van Den Bosch naar Krommenie. Daar zou ik een kantoortje in huis krijgen omdat ik zeker 40% van de tijd thuis werk. Dat kantoor zou dan ook mijn whiskykamertje worden. Afhankelijk van tegen wie ik praat heb ik het over de whiskykamer of het kantoor tegenwoordig.

Uiteraard was dat voor mij een ‘geldig’ excuus om een nieuwe whisky te kopen ondanks dat het toen niet heel goed uit kwam. Ik kreeg tenslotte een whiskykamer, een kantoor, we hadden een nieuw huis enz. Tijdens een 25-jaar-oude-whisky proeverij bij De Whiskykoning kwam deze voorbij en het was liefde op de eerst slok… Ik had er al veel over gelezen maar wat ik proefde was toch wel een heel nieuwe ervaring.

Geur:
Veel alcohol, maar niet onaangenaam. Stro, geel fruit (ananas, meloen), hooi, en ook wat stalgeuren. Een boeren-whisky, zogezegd. Ook tref ik elke keer een klein spoortje rook aan. Totaal onverwacht bij een Rosebank, maar verre van onaangenaam. En dan nog droogbloemen. Geen pot-pourri of dat soort ellende, gelukkig.

Smaak:
De smaak is aanvankelijk verrassend zacht, maar hij bouwt mooi op in kracht. Hij heeft wel even nodig om los te komen qua smaak. Typische Rosebank smaken van licht fruit, gras, bloemen en stro. De leeftijd voegt veel moois toe, want niet alle Lowlands whisky’s kunnen 25 jaar goed handelen. Een olieig mondgevoel achter op je tong.

Finish:
Nu brandt alles netjes schoon. De alcohol zorgt wel veel flink wat prikkeling, maar ondanks dat doen op de achtergrond de smaken hun ding. Je onthoudt wel even dat je deze geproefd hebt!

Een van de betere die ik ooit geproefd heb. En vooral voor een Rosebank blijft ie me elke keer verrassen. Meestal zijn ze erg zacht en lieflijk. Sommigen hebben zelfs simpelweg geen smaak. Deze is anders. Deze is bruut. Dit is een beest. Een fles die stevig aan de prijs is, maar het is er ook een die je een paar jaar hebt staan!

Over de prijs in verhouding tot de fles: Het is verschrikkelijk veel geld, maar ik snap de prijs wel. Het is een gesloten distilleerderij waar nog maar weinig van beschikbaar is. Elk jaar komen er minder Rosebanks uit, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Port Ellen (die nog veel duurder zijn ook). De prijs is hoog, maar de kwaliteit ook!

Rosebank 25, 1981-2007, 61,4%, +/- € 225

Geur: 10
Smaak: 9
Afdronk: 10
Ervaring: 10
Prijs/Kwaliteit: 0

Totaal: 39 punten

Eindelijk weer een proefnotitie van de Bottle-Share. Deze whisky wordt omschreven als ‘Stirs the atavistic soul’. Wat dat precies inhoud is amper uit te leggen, maar het heeft met allerlei zwerige oergevoelens te maken. Meer op Wiki, natuurlijk.

Het is een van de, zoniet de moeilijkste whisky van de hele Bottle-Share. Er zitten enorm veel smaken en geuren in, waar ik veel moeite mee heb om te kunnen plaatsen. Uiteraard probeer ik het wel!

Geur:
Lichte sherry en noten is wat ik als eerste vind. Ook een klein olie-achtig luchtje, maar dan meer kruipolie of smeerolie dan iets anders. Niet dat dat verkeerd is. Melkchocolade, tabak, een vleugje rook en een flinke dosis fudge.

Smaak:
Vrij pittig en fel, ook met water. Het is wel een whisky waar je een warm gevoel van krijgt. Een echte winterse whisky. Op je tong is deze nog redelijk zacht, wat een leuk contrast geeft met de rest van het mondgevoel. Toch een klein beetje een vettig of stroperig gevoel.

Finish:
Veel ‘lekkere’ smaken. Een lange finish waarbij het ene smaakje na het andere wegvloeid. Alsof het een gefaseerde aftocht is. Ook nog wel lekker pittig zonder echt een brander te hebben. Ik heb ook ergens het gevoel dat deze whisky wat metalig/mineralig is, maar dan meer op de manier alsof er stof van lijsteen in het glas zat.

Het is een vreemde whisky, van een distilleerderij in Campbeltown waar ik nog nooit wat van geproefd had. Ik ben zeker enthousiast, maar dat is voornamelijk omdat de complexiteit me ineens doet twijfelen aan een heleboel dingen. Er zitten zo vreselijk veel geuren en smaken in. Ik hou er wel van!

93.38: Stirs the Atavistic Soul. 1992, 17yo, 58%, € 93

Geur: 8
Smaak: 8
Afdronk: 8
Ervaring: 9
Prijs/Kwaliteit: +1

Totaal: 34 punten

In een leuke sample ruil met mede-clublid Fred B. heb ik een beetje Glenfiddich Rich Oak bemachtigd. Normaliter ben ik niet zo kapot van Glenfiddich en dit is ook de eerste keer in minstend 3 jaar dat ik er weer eens een proef. De Rich Oak is een variant van Glenfiddich waarbij ze focussen op het gebruikte hout van de vaten. Na rijping in Amerikaans Eiken wordt de whisky gefinishd op ongebruikte eiken vaten wat een heel andere smaak geeft.

Geur:
Flink hout, zoals verwacht. Geroosterd hout. Vanille, citrus en noten kom ik ook tegen. Het hout is zeer aanwezig, maar nergens vies.

Smaak:
Erg zacht, wederom dat geroosterde eiken. Schroeiend hout dus, en niet brandend hout, wat je in normale bourbon vaten nog wel eens kan hebben. Duidelijk dat ongebruikte vat. Het doet me denken aan de Toasted Oak serie van Glenfiddich van een tijdje geleden. Ook wel kruidig.

Finish:
Een vrij lange finish, maar niet een heel spannende.

De whisky komt op me over als een mooi gemaakte Glenfiddich, maar het doet mij niet verlangen naar meer Glenfiddich. Een leuk idee, die nieuwe vaten, maar tegenwoordig ook weer niet zo origineel. Het resultaat is een aangename whisky, maar wat mij betreft iets waar ze meer mee hadden kunnen doen. Zoals altijd blijft Glenfiddich een allemansvriend. Daar zijn ze goed en dat moeten ze ook blijven doen. Ze zijn niet voor niets het grootste single malt merk ter wereld.

Glenfiddich Rich Oak, 14yo, 40%, +/- € 37,50 bij veel slijters.

Geur: 7
Smaak: 7
Afdronk: 6
Ervaring: 6
Prijs/Kwaliteit: +1

Totaal: 27 punten