Malt Fascination

Ik heb deze fles uiteraard al een hele tijd staan. Toen ie uitkwam was het een soort van nu of nooit situatie. Gezien ik geen grote fan van Glenfiddich ben heb ik vervolgens via Dick de Jong een sample weten te regelen, zodat ik wist of de mijne als investering of als lekkere whisky ging dienen.

Geur:
Aanvankelijk veel vanille en geschaafd nieuw eiken. Groene kruiden, zoals munt en basilicum en onrijpe bananen zijn de geuren die ik op pik. De whisky heeft wel wat tijd nodig om los te komen en ik merkte dat er steeds een geurtje was wat ik net niet goed genoeg kon ruiken om het te kunnen benoemen.

Smaak:
Het mondgevoel is heel stoffig, zoals krijt. De smaak is enorm fel en peperig. Ergens voelt het, door het stof heen alsnog een beetje vettig, wederom zoals krijt. De smaak is niet zo zoet en de vanille uit de geur krijg ik moeilijk teruggevonden.

Finish:
Hier is de vanille wel weer aanwezig, en dat geeft een extra laagje smaak. Het gevoel wat je overhoudt is alsof je iets gegeten hebt wat veel te heet was en je gehemelte voelt wat rauw. Ook proef ik opeens iets van citroenzest.

Deze whisky is totaal niet wat ik ervan verwacht had. Een veel en veel fellere Glenfiddich dan ik gewend ben en dat spreekt me wel aan. Niet dat middle-of-the-road gebeuren wat je normaal hebt. Ik ga binnenkort nog eens proeven met wat water bij de hand, misschien dat er dan nog meer smaken worden prijsgegeven.

Glenfiddich Snow Phoenix, 47,6%, +/- €90. Op de meeste plaatsen is deze uitverkocht, maar Master of Malt heeft er nog een paar!

Geur: 9
Smaak: 9
Afdronk:9
Ervaring: 9
Prijs/Kwaliteit: +2

Totaal: 38 punten

Vorige week zondag werd bij De Whiskykoning in Den Bosch de jaarlijkse Bottoms Up proeverij gehouden. Elk jaar staan er restjes op tafel van jarenlang proeverijen organiseren, dus er staat gegarandeerd wat moois bij. Ik ging de proeverij in met het idee niet al te veel te proeven, want het is wel eens ontaarden is een behoorlijke zuippartij. Daar is de whisky natuurlijk niet voor bedoeld!

Onder andere de onderstaande whisky’s werden geproefd. Ik zal in deze post alleen de Blackadders opnemen en de rest komt een dezer dagen.

Lochside 1981, 26 jaar, 55,8%
Zoete sherry, zilt met wat graan en zoethout en anijs. De smaak is wat scherper dan verwacht met sinaasappel, rode citrusvruchten en ook dat zilte. De finish is aanvankelijk fel. Hij houdt lang aan en wordt op het einde wat bitter en droog.

Nog te koop bij de Whiskykoning

Girvan Grain Whisky, 1989, 18 jaar, 56,7%
Vanille en kokos met graan. Heel verwacht bij een Grain whisky. Pas heel laat komt er wat thinner door. Niets onverwachts dus. De smaak en finish bieden niet veel nieuwe smaken, maar al met al geen verkeerde whisky.

Glenugie 1981, 24 jaar, 61,8%
Aanvankelijk wat oude muffe geuren. Zwaar tropisch fruit, zoet en wordt wat citrusachtiger na een tijdje. De smaak is aanvankelijk gort droog, peperig. Met water is de whisky aanzienlijk fruitiger qua smaak. De finish is minder fel met hout, vanille en peper. Hij houdt lang aan met appel en ander boomgaardfruit. Heel veel smaken, met heel veel nuances. Heeft wel een beetje water nodig!

Nog te koop bij de Whiskykoning

Clynelish 1989, 13 jaar, 60,6%
Muffe noten en door de hoge alcohol komt het wat dunnetjes over. Vluchtig bijna. Kruidenbouillon. In de smaak zit iets bitters maar er komt ook veel lijm tevoorschijn. Al met al geen succes.

De derde botteling van Rittenhouse, welke veel prijzen wint op het gebied van Amerikaanse Whiskey’s. De Rittenhouse 100 Proof is een wat sterkere versie van de normale variant van gisteren.

Geur:
Veel feller, kruidiger en voller dan de normale editie. Zoet, geschroeid hout en broodkorst en ook wat cacao. Ook de zoete houtkruiden zijn er zoals kaneel en zoethout

Smaak:
De smaak is aanvankelijk vrij zoet, maar als snel komen daar wat pittigheid en tannines bij. Behoorlijk droog in de mond dus. Langzaam komt er een zekere vettigheid bij die je wel vaker bij Amerikaanse whiskey en Rye in het bijzonder tegenkomt. Sambal?

Finish:
De finish is aanvankelijk ook erg pittig en er komt een soort vergelijkbare opbouw als wanneer je een slok neemt. Daarna ebt het geheel mooi weg.

Deze is niet alleen 100 Proof, maar ook 100 keer mooier dan de gewone editie. Alles wat je van een Rye whiskey, behalve misschien de leeftijd, verwacht is er.

Rittenhouse Rye 100 Proof, 50%, ongeveer 30 euro.
Deze whiskey is onder andere te koop bij Master of Malt.

Geur: 8
Smaak: 8
Afdronk: 7
Ervaring: 8
Prijs/Kwaliteit: +2

Totaal: 33 punten

Een tijd geleden heb ik de Rittenhouse 25 geproefd, om en nabij mijn verjaardag en daar was ik behoorlijk enthousiast over. De normale 40% editie heb ik ook staan, maar die gebruik ik eigenlijk alleen in cocktails. Ik vond toch dat ik die eens normaal moest proeven.

Geur:
Een vrij volle kruidige neus met kaneel en zoethout. Ook rogge en donker brood komen naar voren.

Smaak:
Het mondgevoel is dun, maar wel vrij pittig. Dit is er geen om uitgebreid van te genieten gezien hij vrij snel wat chemisch gaat smaken.

Finish:
De finish is zoet en pittig met rogge en graan.

Een weinig spectaculaire whisky met weinig smaken en smaakontwikkeling. Er is niets mis mee om deze met een paar vrienden op een pokeravond leeg te drinken, maar ik zal er niet voor gaan zitten. Het blijft er een voor in de cocktails!

Rittenhouse Straight Kentucky Rye Whisky, 40%, ongeveer 20 euro.
Deze whisky is onder andere te koop bij Master of Malt.

Geur: 5
Smaak: 4
Afdronk: 4
Ervaring: 2
Prijs/Kwaliteit: +2

Totaal: 17 punten

Laatst heb ik bij Teun van Wel (die van Maltstock) een aantal flessen whisky opgehaald en daar hoorde uiteraard een bezoekje aan zijn rijkelijk gevulde kelder bij. Ik was er nog nooit geweest, ondanks veelvuldige uitnodigingen. Krommenie-Nijmegen is ook net niet een fietsafstand.

Daar heb ik wel een sample van de Lochside 1981 Oloroso Sherry van The Whisky Agency meegekregen en die moest uiteraard vrij snel geproefd worden. Een prachtig jaar, 1981 🙂

Geur:
Enorm vol, met heel veel fruit, ananas, meloen, mango. Later komen er ook andere smaken doorheen. Graan en wat hout. Al met al een hele mooie combinatie waarbij de nadruk echt op de fruitschaal ligt! Na een half uurtje in het glas wordt de whisky wat kruidiger en maakt het een wat complexer geheel.

Smaak:
De smaak begint vrij fel met Spaanse pepers met mango. Ook komt er nog ander fruit bij kijken en zit er wat zware houtsmaken in. Europees eiken. De smaken komen mooi bij elkaar en geven een mooi, vol en zoet geheel.

Finish:
De afdronk is erg lang waarbij het fruit langzaam weg ebt, en daardoor komen de wat ouderwetsere whisky smaken mooi naar voren. Wat hout, kruiden en honing blijven achter.

De individuele smaken van deze whisky zijn niet erg uniek, maar de combinatie van alles maakt het een erg mooi geheel en de balans en complexiteit zijn nagenoeg perfect. Enorm mooie whisky en dit doet mijn interesse in oude Lochside zeker opleven!

Lochside 1981-2010, Oloroso Sherry Cask, 52,4%, +/- 150 euro.
Ik kan geen winkel meer vinden waar deze verkrijgbaar is.

Geur: 9
Smaak: 10
Afdronk: 8
Ervaring: 9
Prijs/Kwaliteit: 0

Totaal: 36 punten

Gedurende de 2e helft van 2009 en de eerste helft van 2010 zijn door The Whisky Exchange een aantal bottelingen van verschillende distilleerderijen uitgebracht om te vieren dat ze tien jaar bestaan. Over het algemeen zijn deze whisky’s allemaal heel positief ontvangen, en toen er recentelijk een Bottle-Share hiervan werd aangekondigd op www.levenswater.nl hoefde ik geen seconde te twijfelen of ik mee wilde doen.

Deze Clynelish is er een uit het begin van de jaren 70, wat een erg gunstige periode is voor Clynelish, net als het begin van de jaren 80. Die bottelingen doen het meestal erg goed.

Geur:
Zoute bijenwas, wat hout, maar ook kaarsen en oude rook. Het past precies bij een oude bibliotheek, met een open haard en chesterfield stoelen. Ook is de geur wat zoetig met honing.

Smaak:
Ietsje pittiger dan ik verwacht had, maar ook dat zilte is hier weer aanwezig. De smaak wordt zoeter en gaat de kant van de honing weer op. De rook is er, maar alleen op de achtergrond. Een hele zachte smaak na een tijdje met nog meer honing dan er al was. Ook is er iets van fruit aanwezig, maar ook dat houdt zich in. Dat zilte geeft je wel een dorstig gevoel, of is dat de drang naar nog een glas?

Finish:
De gehele typische ‘oude Clynelish’ serie aan smaken komt nogmaals voorbij, zout, honing, iets aan fruit, wat hout en kaarsen. De afdronk is een beetje droog, maar dat past bij zo’n oude whisky.

Ondanks dat ik hier wel voor ben gaan zitten heb ik het idee dat ik nog heel veel smaken gemist heb. Dat maakt het aan de ene kant wel weer een leuke whisky, want ik ben nu al heel enthousiast. Ook als ik andere reviews op internet lees van bijvoorbeeld Whiskyfun en Whiskynotes gaan de smaaknotities in de zelfde richting, maar zijn die van hen nog veel diepgaander.

Clynelish 37, 46%, Alleen te koop bij The Whisky Exchange voor 181,58.

Geur: 9
Smaak: 9
Afdronk: 9
Ervaring: 10
Prijs/Kwaliteit: +1

Totaal: 39 punten

PS: De +1 voor de prijs/kwaliteit klinkt wat raar bij een whisky van bijna 200 euro, maar met deze kwaliteit en zeldzaamheid (er komt maar amper iets meer van zulke oude Clynelishes op de markt) zouden ze hem ook voor 300 euro kunnen hebben verkopen.

Bij deze een extra berichtje om Cor Dovens, een van de deelnemers van de laatste Bottle-Share, te bedanken voor zijn reacties op alle proefnotities! Ik ben er heel blij mee, en vooral omdat de laatste paar zeer positief waren!

Dus nogmaals: Cor, bedankt! Ik hoop dat je de volgende keer weer van de partij bent! Dat gaat waarschijnlijk eind maart/begin april worden. Het thema weet ik nog niet, maar daar kom ik nog op terug!

Longrow is het geturfde merk van Springbank, met een stevige turf invloed, officieel op 55 PPM, net zoiets als Ardbeg. Normaal gesproken zijn ze beschikbaar als verschillende 10 jaar oude, en af en toe komt er een aparte finish of rijping uit. De Tokaij van een paar jaar geleden werd over het algemeen verschrikkelijk gevonden, en mede daardoor heb ik hem nog niet geproefd. De Gaja Barolo was echter een geweldige whisky, ondanks de jonge leeftijd van 7 jaar.

De 18 jaar oude was een gelimiteerde uitgave van een paar jaar geleden die toentertijd zo’n 160 euro moest kosten. Inmiddels is die prijs behoorlijk opgedreven tot soms ver boven de 200 euro.

Geur:
Op afstand ruik je hem al, als je hem inschenkt. Flink rook met een goede lading zout en mineralen. Alsof je op een strand met grote, natte kiezels zit in de wind. Ook lijkt het wel een soort olierook in te zitten wat hem iets machinaals geeft, maar wel van die oude machines zoals in het spoorwegmuseum. Ik hou er wel van!

Smaak:
Felle peper in de smaak, maar die wordt snel zachter om ruimte te geven aan weer die zanderige geur met zout zeewater. Ook hier weer mineralig en zwaar. Ook zit er een soort hooi-smaakje aan.

Finish:
De afdronk is licht drogend met een olieig mondgevoel. De finish wordt langzaam feller, wat meestal precies andersom gebeurt. Een gave, lange finish dus.

Ondanks dat dit een behoorlijk prijzige whisky is voor zijn 18 jaar is het wel echt een belevenis. Een geweldige geur en smaak die je zomaar niet zal vergeten. Het erg turfgehalte komt niet altijd naar voren, in ieder geval niet op de manier zoals Ardbeg of Laphroaig dat heeft.

Kleine tip van de sluier: Er staat na de zomer een nieuwe Longrow 18 gepland bij Springbank. Of die net zo geweldig als deze gaat is natuurlijk de vraag…

Longrow 18, 46%, 1990/2008, +/- 200 euro.
Deze whisky is onder andere te koop bij Jurgen’s Whiskyhuis.

Geur: 10
Smaak: 9
Afdronk: 9
Ervaring: 10
Prijs/Kwaliteit: 0

Totaal: 38 punten

Sinds de distilleerderij op Arran whisky mocht uitbrengen hebben ze nagenoeg alle soorten vaten gebruikt om whisky’s te finishen. Een beetje zoals Bruichladdich, al zijn die lui nog meer doorgeslagen. Inmiddels hebben ze wat meer standaard producten (zoals een 10, 12 en 14 jaar oude). Uit de zee van obscure finishes is de Pomerol een van de weinigen die nog overgebleven is.

Geur:
De geur is heel zwaar van Europees eiken, met veel tannines. Erg onverwacht voor een Arran en ik vind het helemaal niet passen bij de distilleerderij. Veel hout, ook vol met fruit, zware rode druiven. Erg droog en het smaakt ook echt naar bordeaux wijn.

Smaak:
De smaak is vrij scherp, maar bouwt wel vrij aardig op. Later komt er iets fruit tevoorschijn uit alle geweld. Hier kom ik die wijnsmaak niet tegen die ik na de geur daarvan wel verwacht had. Ook de smaak is enorm zwaar.

Finish:
De afdronk is fruitig maar ook hier weer die tannines en dat veel te zware. Het fruit blijft wel eindeloos hangen, met een vleug kruiden achter in je mond.

Bij Arran verwacht je een redelijk lichte whisky die wat fruitigheid en ietwat ouderwetse smaken biedt. Deze Pomeral finish gooit echter alle ‘Guns of Navarone’ in de strijd om maar gewicht te kunnen bieden. Ik denk dat ze daar bij Arran voor moeten oppassen, want het echt zwaar overdreven. Te droog, te zwaar, te houterig, en vooral voor zo’n jonge whisky.

Arran Pomeral finish, 50%, +/- 50 euro

Geur: 3
Smaak: 4
Afdronk: 6
Ervaring: 3
Prijs/Kwaliteit: 0

Totaal: 16 punten