Malt Fascination

Na het straatje Rare Malts zijn TT en ik nog eens rustig rond gaan kijken. Wat handjes schudden, onder andere met Dick de Jong (die kom je ook overal tegen…) en kijken wat er te krijgen was. Uiteindelijk was het bij een aantal interessante stands (onder andere James MacArthur’s Old Masters) zo druk dat we maar niet achteraan gesloten zijn. Vooral niet omdat de stand van Whiskycorner met Marc Segers zelf erachter vrij rustig was. Daar zijn we het publiek dus maar gaan uitbreiden.

Klein babbeltje gemaakt uiteraard over van alles en nog wat, en daarna de beste man verzocht om een Glen Avon en een mooie Macallen in te schenken.

Glen Avon (Glenfarclas), 1961-1997, 40%, Gordon & MacPhail, prijs niet bekend.
Leer, sigaren en zoete sherry in de neus. De smaak maakt alles waar, al is deze wat timide. In de finish krijg ik nog wat chocolade en anijs door. Een whisky waar we beide blij van werden. Mooie volle smaken. Nergens overstemde de sherry de whisky. Hij had zelfs nog wel wat feller mogen zijn.

Geur: 9, Smaak: 7, Finish: 8, Ervaring: 9. Totaal 33

Macallan 20, 1973-1993, 46%, Signatory Vintage, prijs niet bekend.
De neus biedt, net als de Glenfarclas hierboven, veel oude sherry. Daar zit toch een verschil in met wat tegenwoordig in sherry geuren zit. Meer rook en leer, iets muffer en iets droger. De smaak was wat feller dan de Glen Avon, wat aan de 6% alcohol, en de jongere leeftijd kan liggen (en aan de whisky natuurlijk). De geur wordt tegengehouden door iets lijkt het. Alsof deze van ver moet komen. In de smaak is deze flink drogend en later proef je nog hoe geboend eiken ruikt. Heel rare whisky. Je hebt het idee dat je maar de helft ruikt van wat je kan ruiken, maar toch is het enorm lekker spul. Vooral de smaak redt hem!

Geur: 7, Smaak: 9, Finish: 8, Ervaring: 8. Totaal 32

Glenugie 26, 1977, 46%, Murray McDavid, prijs niet bekend.
De neus is bijna kazig. Wat rook en hout komen ook door. Vrij fel. Zoete sinasappel en amandel. Turks fruit (en dan niet de film natuurlijk). De finish is nagenoeg oneindig. Het turks fruit is een wat weeige zoetheid om te proeven in een whisky. Al met al is de geur, ondanks de kaas, verre van onaangenaam, maar ik vind het een vreemde eend in de whisky bijt.

Geur: 7, Smaak: 8, Finish: 8, Ervaring: 7. Totaal 30

Glen Grant 34, februari 1970 – maart 2004, 54,2% vatnr. 831, Duncan Taylor, prijs niet bekend.
Ik heb hier niet zoveel van opgeschreven. Ik weet nog dat we het een erg lekkere whisky vonden, met enorme sherry invloeden, bijna overheersend. De smaak was enorm drogend, je tong veranderde in een lap leer. Ook erg zoet, met een forse piek in de finish. Die finish gaat nagenoeg oneindig door.

Geur: 8, Smaak: 8, Finish: 9, Ervaring: 8. Totaal 33

Glen Avon (Glenfarclas) 40, 1960-2000, 55%, Gordon & MacPhail, prijs niet bekend.
Munt, choclade, studentenhaver, rozijnen, anijs, leer, rook. En dat is alleen de neus nog maar! In de smaak komt de zoetheid van zo’n fruitcake met gedroogde en geconfijte vruchtjes nog eens stevig door. Een kleine hint van hout proef je in de finish, maar dat is meer een bevestiging van leeftijd dan een wrange smaak. Je hebt zeker het idee dat je met antieke sherry te maken hebt. Een wereld van verschil tussen dit en de sherry die je nu doorkrijgt in whisky. Niet vergelijkbaar

Geur: 10, Smaak: 9, Finish: 9, Ervaring: 9. Totaal 37

Tomatin 40, 1967, Signatory Cask Strength, prijs niet bekend.
Deze hebben we tegelijk met de vorige whisky laten inschenken, en daardoor kwam deze totaal niet tot z’n recht. Het oordeel is dus waarschijnlijk een stuk lager dan mogelijk als we deze op zich zouden hebben geproefd. Het ‘nieuwe sherry’ idee bekroop ons van alle kanten. Wat dit vooral deed is duidelijk maken waarom dat dat oude spul zoveel spannender is! Oude whisky, maar het zou een sherry finish kunnen zijn. Enorm drogend, te drogend zelfs. Flinke hout invloed. Citrus in de finish.

Geur: 7, Smaak: 6, Finish: 7, Ervaring: 6. Totaal 26

Zoals je ziet hebben we ons prima vermaakt. Na het laatste drupje Glen Avon uit het glas te hebben geperst zijn we richting de pont naar Breskens gaan lopen. We hadden nog wel een uur langer kunnen blijven, maar die smaaksensatie wilden we liever nog even vasthouden. We hadden sowieso het idee dat er niets meer overheen zou gaan. De top was bereikt, zullen we maar zeggen. De bodem ook, van de portemonnee. De Glenavon was een overduidelijke winnaar van het festival. Met een goede opvolging in de Brora, Hillside, Macallan en de andere Glen Avon. O, o wat zijn hebben we onszelf verwend.

We hebben in Vlissingen bij de stand van Diageo de kans gezien om een paar mooie oude Rare Malts te proberen. Geen van die we geproefd hebben kende ik al, dus dat was een leuke toevoeging aan mijn lijst van geproefde whisky’s. Voor we daar aan begonnen hebben we nog 1 andere whisky geprobeerd, namelijk de Adelphi Liddesdale 18 (Bunnahabhain).

Liddesdale 18, Adelphi (Bunnahabhain), 46%, +/- 65 euro.
Jodium, zilt en zoetigheid in de geur. Daarna gebeurde er weinig meer. We vonden deze erg gesloten en ook met een beetje water vond ik het een tegenvaller. Niet vies, maar niet iets waar ik blij van wordt.

Geur: 7, Smaak: 5, Finish: 5, Ervaring: 4. Totaal 21

Millburn 35, 1969, 51,2%, Rare Malt, +/- 190 euro.
De smaak van vanille en room is vrij aanwezig, maar wat dunnetjes door de alcohol. Dunne Creme Brulee. Later ruik je boerencake met gedroogde appels.

Geur: 7, Smaak: 7, Finish: 7, Ervaring: 6, Totaal 27

Glen Mhor 28, 1976, 51,9%, Rare Malt, prijs niet bekend.
Graan, vanille en citroen zijn vrij duidelijk aanwezig. Ook wat planten in de neus. Wordt behoorlijk pittig in je mond en in de afdronk. Op alle punten heel mooi.

Geur: 8, Smaak: 8, Finish: 8, Ervaring: 8. Totaal 32

Brora 20, 1982, 58,1%, Rare Malt, +/- 375 euro.
Ouderwetse geuren van stro, hooi, jute. Lichte turf (lichter dan ik verwacht had van een Brora). Beetje fruit ook. De neus is vrij zacht, maar daarna gaat de Brora in overdrive en alles wordt enorm heet en peperig. Enorm goede whisky. We werden hier beide wel erg blij van! Veel te duur om een fles van te kopen, maar wel erg leuk om een keer te kunnen proeven!

Geur: 10, Smaak: 9, Finish: 9, Ervaring: 10. Totaal 38.

Hillside 25, 1971, 62%, Rare Malt, prijs niet bekend

Zoete bloemen en vanille en honing. Zoet, zoet, zoet, maar nergens té! Perziken, wat kruiden en later Spaanse pepers, die gedroogde dingen.

Geur: 8, Smaak: 9, Finish: 9, Ervaring: 9. Totaal 35.

Al met al een aantal fantastische whisky’s, een paar hele goede en 1 waar we niks aan vonden. Morgen nog de andere geproefde whisky’s, eigenlijk alleen maar van de stand van Marc Segers, van Whiskycorner.

Afgelopen weekend stond in het teken van een weekendje Cadzand met vrienden, en het bezoek aan Het Arsenaal Theater waar Whisky by the Sea gehouden werd. Voor ons de tweede keer dat we het festival bezoeken dus we wisten ongeveer wat ons te wachten stond.

De opzet was wel iets veranderd, gezien het klein zij-kamertje waar in 2008 nog wat stands te vinden waren nu was gereserveerd voor een Masterclass. Ook waren een aantal stands die ik wat groter verwachtte erg klein uitvallen (WIN, Pernod Ricard, Van Wees).

Uiteindelijk hebben we ons van kwart over een tot een uur of vier kostelijk vermaakt. Op dat moment was de portemonnee leeg en hadden we een paar zo lekkere whisky’s op die toch niet meer overtroffen gingen worden.

Vorige week heb ik nog geroepen wat ik ongeveer allemaal wilde gaan proeven. Daar is welgeteld helemaal niks van terecht gekomen. Vanaf het moment dat ik binnenstapte had ik meer de neiging om voor exclusieve oude whisky’s te gaan in plaats van voor normale herziene whisky’s. Dus geen Bunnahabhain 12, Tobermory 10 en Ledaig 10.

In een volgende post zal ik wat proefnotities plaatsen van het moois wat we allemaal hebben geprobeerd!

De algemene conclusie was uiteindelijk dat het een mooi festival was, waar we ons extreem goed vermaakt hebben. De kleine opzet zorgde eigenlijk voor meer overzichtelijkheid dan je bijvoorbeeld in Leiden hebt. Ook de blaastest aan het einde was grappig. Ik mocht net niet rijden, en mijn compagnon nog wel! Dat geeft de burger moed om ook eens wat moeilijker te bereiken festivals en proeverijen te bezoeken.

Morgen vindt in Vlissingen het Whisky by the Sea festival plaats. Samen met een goede vriend van me gaan we daar naartoe in de hoop wat mooie dingen te kunnen proeven. Het is een gezellig en klein festivalletje, zeker vergeleken met het monsterfestival in Leiden in november.

Uiteraard heb ik weer een proeflijstje gemaakt en ik hoop de nieuwe Bunnahabhain 12, Tobermory en Ledaig te proeven. Die zijn alledrie opnieuw uitgebracht met minder filtering en meer alcohol, wat de smaak ten goede zou moeten komen.

Ook hoop ik dat Glenmorangie de Finealta meeneemt, ondanks dat deze alleen nog in Travel Retail te krijgen is, en nog niet in de normale winkels. Highland Park heeft vorig jaar wat nieuwe Travel Retail whisky’s uitgebracht, en die hebben ze hopelijk ook een paar meegenomen.

De stands van Van Wees en Whisky Import Nederland zullen denk ik diegenen zijn waar ik me het langst kan vermaken. Veel verschillende merken en over het algemeen nemen ze niet alleen de standaard spullen mee.

Ik hoop dat mensen niet heel pissig worden als ik ergens een sampletje van meeneem naar huis, want om daar nu 15 whisky’s te gaan proeven is voor de beoordelingskunde niet al te best. Eerder probeerde ik dat wel eens, maar hoe later hoe minder zinnig commentaar, en hoe onleesbaarder de notities (en ik sta toch al niet bekend om mijn mooie handschrift).

Elk jaar als het whisky hoogseizoen lostbarst, eind september, gebeurt er veel op de whisky markt. Niet alleen komen alle grote jongens met nieuwe whisky’s op de markt, maar ook de festivals zijn ineens allemaal min of meer tegelijkertijd.

Uiteraard horen daar ook de goed getimede uitgaves van nieuwe whiskyboeken bij. Ik doe hier, qua koopgedrag, netjes aan mee want ik vind maar weinig leuker dan meer te weten komen over whisky!

Eerder heb ik een bericht geplaatst over de nieuwe Whisky Bible en het Malt Whisky Yearbook. Inmiddels zijn er nog een aantal andere boeken op de lijst bijgekomen:

• World Atlas of Whisky – Dave Boom: Een boek wat, volgens de informatie op internet een beschrijving geeft van alle belangrijke whisk(e)y distilleerderijen op de hele wereld. Ook Canada, Japan, Amerika, Ierland en waarschijnlijk ook Australië, Europa en Azië.
• World’s Best Whiskies – Dominic Roskrow: Nog een mooi boek wat veel distilleerderijen van over de hele wereld behandeld. Het verschil met het bovenstaande boek is, voor zover je kan zien in commerciële informatie, dat dit boek focusd op de beste whisky’s, terwijl het andere boek gaat over de distilleerderijen.
• 101 Whiskies to Try Before you Die – Ian Buxton: Nog een boekje met ‘de beste whisky’s’. Dit boek zegt echter van te voren dat het niet per se om de beste gaat, maar om de meest duidelijke whisky’s die de smaken van een gebied aangeven, met de leukste smaakverschillen. Oftewel, als je deze 101 whisky’s proeft weet je daarna ongeveer wat de verschillen zijn. Lekker handzaamboekje!

Zodra ik een van de boeken gelezen heb zal ik ook daar een review van plaatsen. Momenteel ben ik nog bezig in Glenglassaugh – A Distillery Reborn, maar ik hoop dat boek binnenkort uit te hebben. Helaas komt er momenteel niet zoveel van lezen. Erg druk met andere dingen!

Een hele hele oude bourbon. 27 jaar is voor Schotse whisky al een zeer respectabele leeftijd, maar in Amerika wordt over het algemeen alles eerder gebotteld dan in Schotland. Erg oud dus. Op internet krijgt deze, door bijvoorbeeld John Hansell, enorm goede reviews dus ik was erg benieuwd naar zo’n juweeltje.

Geur:
Tabak, room en vanille, zoet. Er zit nog veel meer in, maar het was niet de eerste van de avond, dus ik haal niet alles eruit. Laat ik in ieder geval zeggen dat het een ware speeltuin voor je neus is. Enorm veel verschillende geuren komen binnen. Ze allemaal benoemen is een flink karwei!

Smaak:
Ietwat drogend en wrang door 27 jaar in een nieuw eiken vat, maar nergens overmatig. Niet fel, dus geen overwelmende alcohol. Wel flink wat fruit, druiven, rozijnen en ook wel wat kruiden (daar ben ik heel slecht in, om iets specifieks eruit te halen).

Finish:
Een erg volle, erg lange finish. Tabak, vanille, kruiden, wat fruit, alle ‘echte’ bourbon smaken zijn aanwezig en vechten allemaal om zich kenbaar te maken. Ook wat drogend, maar wederom op een lekkere manier!

Dit is een van de beste bourbons zijn die ik ooit geproefd heb. 27 Jaar oud blijft indruk op me maken, vooral voor Amerikaanse whiskey. Helaas is mijn sampletje hiervan op, want ik zou deze graag nog eens proberen. Misschien binnenkort maar een sample bestellen… Het is zeker geen goedkope fles, maar als je het vergelijkt met andere bourbons en de leeftijd daarvan enzo, dan is dat wel te verantwoorden.

Parker’s Heritage, 27 jaar oud, 48%, +/- 175 euro

Geur: 9
Smaak: 9
Afdronk: 10
Ervaring: 10
Prijs/kwaliteit: 7

Totaal = 45 punten

After I recently explained how I score whiskies, there’s been some back-and-forth about whether that was good enough or not. Apparently people feel that just a number of stars isn’t enough, and they want actual point scores so you can judge whether 4 stars means a 6, a 7, or an 8 on a ten-point scale. Plus, a 6 looks very different on your report than an 8 does.

So — with help from here and there and by stealing a bit from Jim Murray (who uses a 200-point scale) and Serge Valentin (a 100-point scale) — I’ve cobbled together the following system: From now on I’ll do ratings on a 50-point scale.

Each whisky can score up to 10 points on five separate items. The nose, taste, and finish are obvious. The next 10 points are what I get from the overall feeling: some people call that complexity or balance. The final 10 points are for price/quality ratio.

That last part is something I don’t see much on the internet, and for me (and many others) it really is a defining factor. If a whisky is great but costs €1000, and another whisky that’s at least equally good is €150, then I’ve already made my choice. Of course, it’s possible that not all whiskies have an associated price — if I don’t know the price, can’t find it, or a whisky simply isn’t available for purchase, then I won’t give points for that and I won’t count it in the total.

Here’s how the star system links to it:

• 0 stars: up to 5 points

• 1 star: 5–15 points

• 2 stars: 15–25 points

• 3 stars: 25–35 points

• 4 stars: 35–45 points

• 5 stars: 45 points or more

The first review scored using this system is already available! Let me know what you think about it.

As every bourbon with a bit of self esteem this is another Small Batch (which more or less means that it is bigger than 1 barrel, and smaller than an incredible lot). Its more or less a hype to do, and not only in the USA.

Nose:
Less sweet and heavy than an ‘average’ bourbon . Makes me think of a certain style of Single Malt. The lightness also makes this dram bit more crisp. More summery. I also pick up some banana.

Taste:
The taste is more spicy and a bit heavier. Also some cereal with pear and pineapple. Also that crispness is returning here. Its a tad more typical than I expected after the nose with some tabacco like herbs and a bit more sweetness.

Finish:
The finish is pretty long and has a somewhat warmer taste than I initially expected. There is some fruitcake and the expected bourbon flavours of vanilla, caramel and honey are all present.

I find this a very nice bourbon for multiple reasons. One of them is the surprisingly full and unexpected taste, and because there is more to taste than in some others at this price. Its very easy drinking, and that makes it a bit of a dangerous whiskey!

What you should keep in mind is that Hirsch is not only a distiller but also a bottler so not all whisky has to come from the same distillery! Hirsch is also available as a Corn Whiskey, an American Whiskey with no further specification and as a bourbon.

There is a 16 year old Hirsch that has been distilled in 1974. This has only been released a couple of years ago which means there are a couple of years missing! It has been dumped in 1990 and from then on stored in stainless steel tanks, air tight of course. That means it no longer ages!

Hirsch Selection Small Batch Reserve 46%. Limited availability (from The Whiskykoning at the moment) for 37,50 euros.

Nose: 9/10
Smaak: 8/10
Finish: 8/10
Overal experience: 9/10
Price/quality: +2

Total: 36 points

Nog een fles van de Bourbon Bottle Share. Deze keer de Eagle Rare 10 jaar oud. Een van de vele merken die gemaakt worden bij Buffalo Trace in Kentucky. Eagle Rare is een single barrel bourbon, dus er wordt in dit geval bij Buffalo Trace niets geblend om smaak consistentie te creëren. Het is een botteling op 45%, wat een redelijke sterkte is. Onder de 45 tot 46 procent zie je steeds minder en minder whiskey verschijnen wegens verschillende redenen (voornamelijk wegens het feit dat het nu hip is en dat de whiskey niet troebel wordt als je er ijs bij doet).

Geur:
Vanille, creme brulée, vanille, citroen en sinasappel. De vanille en creme brulée voeren wel de boventoon.

Smaak:
Nog meer vanille en room, fudge en corn bread, die zoete mais cake die je in veel Amerikaanse diners tegenkomt. Ook komt er wat fruitcake mee.

Finish:
De finish lijkt enorm op de geur die je aanvankelijk hebt van citrusvruchten en vanilleroom.

Veel vanille smaak over het algemeen. Daardoor vind ik hem wel een beetje simpel. Je moet flink je best doen om er wat meer dan alleen dat uit te halen. Daardoor vind ik het meer een ‘drink whiskey’ dan een ‘proef whiskey’. Niet dat daar iets mis mee is, maar als je verder gaat zoeken kom je niet extreem veel meer tegen.

Eagle Rare, 10 jaar oud, 45% (90 proof), Buffalo Trace Distillery, Single Barrel