St. Magdalene 1975-2009

De St. Magdalene is een whisky waar ik zeer benieuwd naar was, omdat ik er weinig ervaring mee heb. Ooit heb ik een keer een 26 jaar oude van Blackadder mogen proeven, maar daar was ik niet kapot van. Lekker, maar niet fantastisch. Dit was dus een soort herkansing.

Met het oog op de prijs van een gemiddelde St. Magdalene tegenwoordig is het wel zaak dat ze fantastisch lekker zijn, gezien je er toch al snel zo’n 125 euro of meer voor neer moet tellen. Ze staan echter wel goed bekend, dus dat geeft wat verwachting.

Geur:
St. MagdaleneDe geur van vanille en zoethout komt je tegemoed zodra je je neus in het glas steekt. Ook het groen van bloemen en planten zijn zeker aanwezig. Ik denk ook iets van boter te ruiken. Ik denk ook een spoortje rook te ruiken, maar dat kan ook door 33 jaar in het vat komen.

Smaak:
Vrij scherp voor zo’n ouwe whisky. Er komt iets van fruit door, citroen met name. De vanille geeft een vertrouwde zoetheid. Het lijkt alsof ie iets dikker wordt naarmate je hem proeft.

Finish:
Hij blijft wat grassig. Door de citrusvruchten wordt ie ook wat bitterder, bitter-sweet dus. De afdronk is niet bijzonder lang.

Ik vind deze, van wat ik me kan herinneren, lekkerder dan de Blackadder waar ik het eerder over had. Een lekker whisky, maar wederom niet fantastisch. Al moet ik zeggen dat het in dit geval geen verkeerde zet is geweest om hem te bottelen op 43%. Het is nog steeds een erg smaakvolle borrel.

Wat grappig is is dat het kistje waar de fles in verpakt zit zo’n ontzettend sterke boenwas geur heeft dat je vanuit de fles niks kan ruiken. Deze moet per se in je glas. Wel een mooi kistje trouwens…

St. Magdalene, 43%, 1975-2009, Refill Sherry Hogshead, G&M Rare Old

4 sterren

Posted in Linlithgow, St. Magdalene | Tagged , , , | 2 Comments

Knob Creek

Gisteren heb ik deze geproefd ‘omdat’ het Bourbon Heritage Month is. Ik grijp natuurlijk elk excuus aan! Ik heb erg goede herinneringen aan onze vakantie in de USA aan Knob Creek, die ik in een barretje in Kingman, Arizona burgemeester gemaakt heb. Meteen daarna toch maar een fles gekocht!

Geur:
Superdiep. Erg vol, alsof iemand naast je sigaren zit te roken. Tabak en leer

Smaak:
Overrijpe banaan, suikerwater, mais, ook tonen van koffie en chocolade. Eentje die wat tijd vergt. De tabak smaak is er nog steeds.

Finish:
Er komt wat meer fruit door, maar de tonen van leer, tabak en de typische smaak van bourbon blijft lang, heel lang plakken. Hmm…

Je waant je meteen in een donkere whiskeybar, met Chesterfield stoelen, sigaren en jazz op de achtergrond. Een enorm volle whiskey die echt niet uit je mond te krijgen is. Fantastisch spul. Als iemand van wat zwaardere whiskeys houdt, en een bourbon wil kopen. Dit is ‘m!

Knob Creek, 1999-2008, 9 jaar oud, 50%

5 sterren

Posted in Jim Beam, Knob Creek | Tagged , | Leave a comment

Lochside 1991-2010

Dit is de eerste Lochside die ik ooit geprobeerd heb. Lochside staat bekend als een extreem fruitige whisky, dus ik was eigenlijk wel benieuwd in welke richting ik dat moest zoeken! Lochside is in de 90-er jaren gesloten dus de flessen zullen wat zeldzamer gaan worden. Momenteel is er echter nog voldoende te krijgen bij speciaalzaken.

Geur:
LochsideZachte sinasappel en citroen. Ook wat grassig of de geur van planten. Ook de granigheid die whisky kan hebben is aanwezig, maar niet zo heel opvallend.

Smaak:
Fel, dat mag ook wel op bijna 60%, maar toch feller dan sommige anderen op dit percentage. Er komt ook redelijk wat hout door in de smaak. Vrij drogend. Ik denk ook iets van boter op te pikken. De fruitigheid uit de neus is er ook natuurlijk

Finish:
De felheid ebt snel weg, wat meer ruimte biedt aan de fruitsmaken die vrij lang blijven hangen.

Het is een aparte whisky, dat is zeker. Ik moet er even aan wennen, omdat ie toch wat anders doet dan ik verwacht had. Ik verwachtte wat zwaardere fruit geuren en smaken, maar hij is erg fris en zomers. Het hout en de granigheid brengen een wat typischer whisky karakter, maar dat is juist erg fijn, anders had ik hem wat te fris gevonden.

Ik moet hier nog eens rustig voor gaan zitten en er veel aandacht aan besteden. Ik heb namelijk het idee dat er veel meer te proeven en ruiken is en dat het nog niet helemaal tot z’n recht gekomen is. De vier sterren is een voorlopige score. Misschien wel omdat ik hoop dat er meer in zit…

Lochside, 59,7%, 18-09-1991 – 08-03-2010, 18 jaar oud, Gordon & MacPhail Reserve (selected by Van Wees)

4 sterren

Posted in Lochside | Tagged , , | 5 Comments

Bourbon Heritage Month

Oftewel, de erfgoed maand van de Bourbon in Amerika. Het is officieel door de overheid afgeroepen, en wie ben ik dan om daar niet in mee te gaan.

Knob CreekGelukkig heb ik nog een paar mooie staan, dus ik denk dat ik mezelf vanavond maar een plezier ga doen met Knob Creek.

Wat ik leuk vind aan Bourbon is dat het over het algemeen wat goedkoper is dan Schotse whisky, en niet per se minder goed. Uiteraard zijn er veel massa producten die meer voor in de cola zijn. Wanneer je echter wat verder dan de oppervlakte kijkt kom je er ten eerste achter dat er veel meer is dan Wild Turkey, Four Roses en de andere grote namen. Ook is het zo dat van de grote namen zeker hele goede whiskeys uitkomen. Van Four Roses komen geregeld Single Barrels en Small Batches uit. Van Wild Turkey heb je gerennomeerde Rare Breed.

Wat wel verwarrend kan werken is dat er maar een paar distilleerderijen zijn die merknamen erbij verzinnen, of oude merknamen gebruiken van distilleerderijen die al jaren dicht zijn. Ook worden veel namen van belangrijke personen in de industrie gebruikt. Zo heeft de Buffalo Trace distilleerderij al 15 verschillende merken!

Buffalo Trace Antique Collection

Ik noemde eerder dat whiskey uit Amerika wat goedkoper is gemiddeld. Dat is natuurlijk niet in alle gevallen zo, maar er zijn maar weinig whisky’s die je voor een tientje of 3 of 4 kan kopen die echt top het topsegment behoren. Wild Turkey Rare Breed koop je voor zo’n 35 euro. De Four Roses Small Batch en Single Barrel gaan ook voor zoiets. Knob Creek, wat een merk van Jim Beam is is een fantastische whiskey, ook zo’n 35 euro.

Als je je prijscategorie een beetje oprekt naar 50 tot 60 euro voor een fles trek je eigenlijk alle registers al open behalve de extreem zeldzame en oude bottelingen. Elijah Craig 18 gaat voor ongeveer 60 euro en is beter dan de gemiddelde 18 jaar oude Schotse whisky voor die prijs (dat criterium is wel belangrijk!).

Grootste nadeel is alsnog het prijsverschil. Flessen zoals de Buffalo Trace Antique Collection zijn erg gelimiteerd en komen maar mondjesmaat buiten Amerika op de planken. Daar kosten ze dan 65 dollar per stuk (zo’n 50 euro) en hier gaan ze zeker over de 100 euro heen. En toch zijn ze het waard!

Maar goed, deze maand dus Bourbon Heritage Month, wat hier niet veel zal betekenen, maar in Amerika zullen er allerlei activiteiten aan gekoppeld worden, en waarschijnlijk ook wel een speciale botteling hier of daar. Mijn tip is dus om er hier ook iets aan te doen en eens een lekkere bourbon te proberen!

Posted in - American Whiskey, - News and Announcements, Jim Beam | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Strathisla 30 jaar oud

StrathislaInmiddels de vierde proefnotitie van de bottle-share. De Strathisla uit de onofficiele ‘retro serie’ van Gordon & MacPhail. Dit is een serie waarbij ze oude whisky’s uitgeven onder labels van vroeger. De Glen Grant, Longmorn en Strathisla vallen hieronder, maar er zijn er nog veel meer te verkrijgen bij whisky speciaalzaken.

De Strathisla is een ‘normale’ single malt, zonder vatnummers, vattypes enzovoorts. Deze fles is gebotteld op 43%.

Geur:
Een mix van veel geuren komt je tegemoed. Cacao, boenwas, mint en tropisch fruit zoals perziken en mango.

Smaak:
Siroop, heel zacht in de mond, bijna geen alcoholgevoel. De fruitigheid komt wat meer door. Ook de oude sherry smaken. Hout, was, gedroogd fruit en wijn.

Finish:
Heel zachtjes drogend als de smaak wegebd. De sherry smaken komen meer door en hij gaat meer lijken op de geur met boenwas en hout.

Een hele eerlijke whisky, die je niet al te veel verrassends geeft na de neus. Dat is in dit geval niet erg want de neus heeft al heel veel te bieden. Ik ben wel fan van dit soort ouderwetse smaken! Enige minpuntje wat ik heb kunnen vinden is dat het een botteling van 43% is. Cask Strength zou deze nog meer te bieden hebben denk ik.

Strathisla, 43%, 30 jaar oud, Gordon & MacPhail retro label

5 sterren

Posted in Strathisla | Tagged , , | 4 Comments

Whisky maken

No, “making whisky” is not a new plan of mine

In an article in the English newspaper The Guardian, they explain how whisky is made right from the very beginning — what steps there are, what influences matter, and so on. It’s in English, but that doesn’t take away from the fun:

http://www.guardian.co.uk/science/blog/2010/aug/23/science-art-whisky-making

Of course, everything in that article is simplified a bit so that people without a chemistry background can understand it. More reading material is, of course, available in various whisky books, magazines, and on the internet!

Posted in - News and Announcements | Leave a comment

Bladnoch 1993-2009

De Bladnoch van de bottle-share was één van de twee Lowlanders die ik geselecteerd heb. Ik had deze whisky van te voren al eens geproefd bij de Whiskykoning en vond hem toen vrij aangenaam. Om nog eens rustig na te proeven leek het me dus een goed idee om deze in de bottle-share mee te nemen. Normaal ben ik niet zo kapot van Bladnoch, een wat één-dimensionaal product waar slechts enkele uitschieters tussen zitten.

BladnochGeur:
Gemaaid gras, citroen, en ook wat geschroeid hout. Alsof het net niet in brand heeft gestaan. Ook vanille komt flink naar voren. De 60,6% alcohol zorgen wel voor een flinke bite en een klein beetje water is ook niet overbodig.

Smaak:
Een voortzetting van het bovenstaande. De citrus vruchten en vanille brengen wat zoetigheid mee ten opzichte van de frisheid van gras en bloemen die je ook tegenkomt. Flink branderig mondgevoel, voornamelijk door de alcohol.

Finish:
Blijft lekker lang hangen, en de zoetheid van de vanille gaat maar traag weg. Gelukkig! Erg lekker en zeker een toppertje in z’n klassement.

Over het algemeen komt deze whisky op me over als een hele goede Chardonnay, maar dan met onwijs veel alcohol en flink wat meer pit. Voor zover ik me herinner vind ik hem ook veel smaakvoller dan wat ik van Bladnoch gewend ben, dus dat is ook positief. Erg lekker!

Bladnoch, 10-03-1993 – 18-06-2009, 16 jaar oud, 60,6%, Gordon & MacPhail Reserve (selected by Van Wees).

5 sterren

Posted in Bladnoch | Tagged , , | 4 Comments

Bunnahabhain 1991-2007

De tweede proefnotitie is er een aan de andere kant van het spectrum, na de Caol Ila. Wel een Islay, maar dan ongeturfd: Bunnahabhain.

Geur:
BunnahabhainHoning, walnoten, leer. Het duurde even voor ik de honing herkende, maar dat is voornamelijk omdat ik honing slecht herken. Ook een geurtje van schoenpoets komt naar voren. Veel ouderwetse geuren dus. Al met al toch vrij gesloten. Het duurt vrij lang voor er dingen loskomen.

Smaak:
Ik denk een spoortje van rook te vinden, maar dat doet me aan mezelf twijfelen omdat het om een ongeturfde Bunnahabhain zou gaan. Hij smaakt redelijk dun, alsof ie te ver verdund is. Er komt ook nog iets van fruit door, maar dat is moeilijk te herkennen.

Finish:
In de finish wordt de Bunna iets kruidiger, maar niet heel veel. Ik heb aanvankelijk opgeschreven dat ik hem erg lekker vind, maar bij een tweede keer proeven was ik aanzienlijk minder enthousiast.

Al met al geen vieze whisky, maar doordat ie zo gesloten is ben ik niet echt enthousiast. Je moet werken om er een beetje geur en smaak uit te krijgen. Hij had denk ik veel beter tot z’n recht gekomen op 50% of misschien zelfs meer. Ook komt hij niet echt samenhangend over.

Bunnahabhain, 1991-2007, 15 jaar oud, 43%, MacPhail’s Collection.

2 sterren

Posted in Bunnahabhain | Tagged , , | 2 Comments

Caol Ila 1998-2009

De eerste proef notitie van de bottle-share! Gisteren heb ik bij goede vriend JP het eerste rondje langs de 10 whisky’s gemaakt en hebben we afgesloten met de Caol Ila. In tegenstelling tot nagenoeg alle Caol Ila’s heeft deze gerijpt op een First Fill Sherry Butt. Dat maakt hem op zich wat interessanter, omdat een vrij onbekende kant van deze whisky ‘fabriek’ belicht wordt.

Geur:
Caol IlaZodra je de dop van de fles haalt komt de bbq lucht je tegemoed. Je wordt bijna overwelmt door de geur van speklappen en zoete marinade. Rozijnen, perziken, en andere zoetigheid om alles aan te vullen.

Smaak:
Het vettige van een speklap blijft me bij. Ook de rooksmaak die je krijgt van de bbq waar ie op gebakken heeft. Dit alles wordt vergezeld door wat fruit, perziken op siroop, pruimen. Ook het olieige gevoel van Caol Ila zit er in.

Finish:
Flinke afterburner. Schroeierig gevoel, met een erg langzaam wegebbende sensatie van de smaak. Blijft lekker lang plakken.

Dit alles kost een euro of 50. Een van de goedkoopste flessen uit de bottle-share, maar zeker niet de minste. Wat een fantastische whisky is dit! Ik ben heel blij met een vondst als deze. De geur is onmiskenbaar, maar wel een beest van een whisky.

Caol Ila, 1998-2009, 10 jaar oud, 58,1%, Gordon & MacPhail Reserve

5-sterren

Posted in Caol Ila | Tagged , , | 4 Comments

Smögen: A New (Swedish) Whisky on the Horizon

A short news item recently appeared on www.whiskypassion.nl:

It had already been something of an open secret for a while, but it is now official — a second whisky distillery is being actively developed in Sweden.

The new distillery is called Smögen, located on the west coast of Sweden. The initiative comes from Pär Caldenby, a whisky enthusiast and author who has been involved in the whisky world for years. With Smögen, Sweden takes another step toward establishing itself as a serious whisky-producing country.

At the time of writing, the distillery is still in its early stages. Plans include traditional pot still distillation and a clear focus on quality rather than volume. Given Sweden’s climate and the growing interest in Nordic whisky, this is an exciting development to keep an eye on.

Swedish whisky is still relatively young, but with distilleries like Mackmyra already proving that high-quality whisky can be made outside Scotland, the arrival of Smögen adds another interesting name to the list. It will be fascinating to see how this distillery develops over the coming years — and, of course, what its whisky will eventually taste like.

Posted in - News and Announcements | Tagged | Leave a comment