Proeverij met David Stirk

Voor de tweede maal in een jaar tijd organiseert Jolanda Buhrs van slijterij Drinks & Gifts in Krommenie een proeverij met David Stirk. David is de eigenaar van The Creative Whisky Company en brengt onder die naam veel whisky op de markt. De vorige keer is de proeverij me erg goed bevallen en dat maakt het wel erg leuk om eind november weer van de partij te zijn!

De proeverij vindt plaats bij café Babbels in Krommenie, op zondag middag 28 november om 3 uur ‘s middags.

David Stirk is een markant figuur die net zo lief moppen tapt als over zijn whisky vertelt. Dit maakt de proeverij tot voornamelijk een heel gezellige bijeenkomst van ‘like-minded people’ en niet een schoolse lesmiddag die je soms tegenkomt. Aanrader dus!

Posted in - News and Announcements | Leave a comment

Highland Park St. Magnus

Highland Park St. MagnusDe eerste proefnotities van de aangekondigde Highland Park St. Magnus beginnen openbaar te worden. Het blog van John Hansell, de hoofd-redacteur van Malt Advocate heeft zojuist de zijne op internet gezet. Het klinkt veel belovend.

Vorig jaar kwam zonder veel aankondiging het eerste deel van de trilogie op de markt, de Earl Magnus. Een mooie fles, een mooi houten kistje en een 15 jaar oude cask strength whisky erin. Klinkt allemaal goed. De prijs was schappelijk (zo’n 55 tot 60 euro). De rel eromheen kwam voornamelijk doordat de importeur de meeste speciaalzaken overgeslagen had en ze ineens bij de Dirk 3 op de plank stonden.

Nu zal het vrijgeven in andere banen geleidt worden, lijkt me, dus de scepsis is van andere aard. De prijs is flink omhoog, naar zo’n 85 pond in Engeland, dus zo’n 100 euro hier (en hopelijk niet meer). De leeftijd is echter maar 12, in plaats van 15 vorig jaar. Een jongere whisky, een hogere prijs. Geen goede combinatie over het algemeen.

Maar goed, 92 punten is niet gering, dus wat dat betreft ben ik nog steeds enthousiast.

Posted in Highland Park | Tagged , | Leave a comment

Online Nosing en Tasting?

De Whiskykoning in Den Bosch organiseert elk jaar rond deze tijd een Online Nosing and Tasting. Dit klinkt natuurlijk dubieus en het zoveelste online gebeuren gefaciliteerd door Twitter en mensen die in chatboxen/instant messengers zitten. Dit is echter niet zo.

Deze proeverij is eigenlijk meer een wedstrijd dan iets anders. Voor een zeer klein bedrag doe je mee en krijg je een 3cl sample thuisgestuurd van een whisky waar niets op staat. Het enige wat je weet is dat het om een Schotse whisky gaat, dat de whiskykoning hem in het assortiement heeft en dat het een originele botteling is (geen bottelaar dus). Daarna is het aan je smaakpapillen en geurreceptoren om te bepalen wat het is uit het gigantische assortiment van de Whiskykoning (meer dan 1300 whisky’s!).

Dit wordt nu de vierde keer dat ik mee doe, en tot nu toe heb ik nog nooit ook maar in de richting gezetten… Dat zegt meteen wel iets over hoe moeilijk het is om puur op geur en smaak afgaande te bepalen wat je drinkt. Je beantwoordt vervolgens vragen over de geur, smaak en afdronk. Ook zijn er vragen over de leeftijd, het alcoholpercentage, de distilleerderij en het vattype. Voor alles krijg je punten en de winnaar wint een fles van de gesamplede whisky.

Tot nu toe was het een keer een Caol Ila Unpeated, een 15 jaar oude Dalmore en een 12 jaar oude Hazelburn. De eerste keer dacht ik dat het een Glengoyne was (dit was gebaseerd op het midden van Schotland bij benadering, het aantal kilometers dat je ernaast zit is aftrek). De tweede keer dacht ik dat het een Hazelburn was en vorig jaar heb ik niets ingeleverd omdat ik midden in een verhuizing zat.

Al met al erg leuk, en voor de 5 euro deelname krijg je nog een kortingsbon van 2,50 ook! Veel goedkoper wordt het niet om whisky te proeven en er echt over na te denken.

Posted in - News and Announcements | Leave a comment

Bottle-share uitslag

Now that all the bottle-share whiskies have been tasted again and the initial notes have been expanded with more detailed impressions, there’s little left to do but compile the results. Below is the top 10 (out of 10) whiskies, ranked from least to most favorite, with a short explanation for each.

I’m very pleased with how this bottle share turned out and with the whiskies themselves. It’s great when lesser-known distilleries manage to surprise you with something truly excellent — and a little disappointing when personal favorites don’t quite live up to expectations. I’m also happy that, once again, it proves that age and alcohol strength don’t automatically determine my preferences. I like reminding myself of that from time to time — if only to keep the price per bottle under control…


Final Ranking

#10 – Bunnahabhain
Too flat, lacking depth, and no real reason to revisit it.

#9 – Clynelish
A bit too musty and corky to really shine.
(There’s quite a big quality gap between #9 and #8.)

#8 – Longmorn
I expected much more. Not a bad whisky, but a bit too rounded and indistinct.

#7 – Lochside
Perhaps I should taste this again, but for now it doesn’t strike me as very special. No real peaks in aroma, taste, or finish.

#6 – St. Magdalene
A very nice whisky with good balance and pleasant vanilla notes. Just not quite a top-tier whisky — I miss some complexity for something this old and expensive.

#5 – Bladnoch
A very pleasant surprise. Lots of flavor, very fresh, and simply very tasty.

#4 – Strathisla
An honest whisky that doesn’t change much after the nose — but what it does, it does extremely well. Lovely earthy notes.

#3 – Caol Ila
The cheapest whisky in the lineup, yet one of the tastiest. BBQ, bacon, sweet paprika, and peaches. Packed with flavor.

#2 – Glenrothes
The orange-and-chocolate combination really works for me. Plenty of rich flavors without becoming sharp. Very, very good.

#1 – Glen Grant
Although it’s the oldest and ended up being my favorite, that still surprised me. There’s so much going on in this whisky that it really rewards sitting down and exploring it properly. Perhaps it’s more the most interesting than the outright tastiest — but in the end, balance is what matters most.


Conclusion

As far as I’m concerned, this bottle share was a great success. Buying a selection of whiskies more or less on a whim is probably one of the most enjoyable ways to explore them — even if it’s not always the most economical approach. This way, you minimize the downside and maximize the upside.

It certainly didn’t disappoint. I discovered several whiskies I’m very enthusiastic about: my first Lochside and Strathisla, and — besides some standard bottlings — also my first Longmorn and Glen Grant. Plenty of positive surprises.

Scotch Malt Whisky SocietyI’m already looking forward to organizing the next bottle share. Quite a few people have expressed interest, and I already have about eight pre-registrations. The next one will feature bottles from the Scotch Malt Whisky Society — a members-only club whose bottlings don’t mention the distillery name, only a cask number. That makes things even more fun, because you’re forced to judge the whisky purely on taste rather than reputation or marketing.

If you’re interested, leave a comment or send me an email (if you have my address). The next bottle share is planned for November, so everything should arrive before the holidays — although I probably won’t wait that long to start tasting. First come, first served. If there’s enough interest, I may order two of each bottle, which would require 25 participants in total. So even if you think you’re too late, feel free to get in touch — there will be a reserve list if a second set becomes available.

Posted in Bladnoch, Bunnahabhain, Caol Ila, Clynelish, Glen Grant, Glenrothes, Linlithgow, Lochside, Longmorn, St. Magdalene, Strathisla | Tagged , , , , , , , , , , , , | 6 Comments

Glenrothes 1978-2008

This is the final tasting note from the Bottle-share. And what a one! I already knew this whisky beforehand, because I once tasted it at the Christmas tasting of the Whiskykoning in Den Bosch. I already liked it very much then. A good reason to do it again!

Normally I’m not a fan of Glenrothes, especially not of their own bottlings. I’ve tasted quite a few of them but they have never risen above mediocrity. Independent bottlings usually score a lot higher, even at a young age.

Glenrothes

Nose:

Immediate orange — as if someone added Grand Marnier. I noticed a hint of boiled egg somewhere, but I couldn’t rediscover that later. Dried fruit and sherry are also definitely present.

Palate:

Soft, but very drying. With this amount of alcohol I had expected it to be stronger, so that was a pleasant surprise. I also tasted macadamias. Hmm!

Finish:

Wood, milk chocolate, orange and dried fruit. A beautiful combination of flavors that an old sherry whisky should have!

What an incredibly tasty whisky this is! I’m (once again) a bit in love. Everything that a good sherry whisky should have is here, and the high alcohol gives an intense taste (at 43% not just the alcohol but also the flavor is somewhat diluted) without the alcohol ever dominating at any point! Definitely one of the better ones from the bottle-share.

Glenrothes, 28-12-1978 – 27-08-2008, 29 years, Refill Sherry Butt, cask no. 19236, 59.9%, Gordon & MacPhail Reserve.

5 sterren

Posted in Glenrothes | Tagged , , | 2 Comments

Clynelish 1997-2008

Clynelish is een van mijn favoriete distilleerderijen, al is niet alles wat ze uitbrengen van geweldige kwaliteit. Gezien ik ook deze whisky niet voor hem in de bottle-share te doen geproefd heb was het een beetje een verrassing wat het zou zijn.

Geur:
ClynelishEnorm kruidig, als marmite pasta. Iets te veel van het goede. Kurkige appel, eikels en dooie bladeren. Een muf bos in de herfst dus. Toepasselijk voor de tijd van het jaar.

Smaak:
Erg fel en het voelt aanvankelijk alsof er koolzuur in zit. Prikkelend op je tong dus. Ook denk ik iets van hazelnoot te proeven.

Finish:
De smaak blijft erg lang hangen, maar ook hier komt de kurkige smaak weer terug, met een hint van eikenhout.

Een niet al te geweldige Clynelish. Ik heb, ook van deze leeftijd, veel betere bottelingen van deze Highland distilleerderij geproefd. Een beetje een muffe smaak in een whisky kan ik vaak wel waarderen, maar dan meer op de Longmorn dat naar voren bracht. Ook het kurkige staat me een beetje tegen. Daardoor lijkt het alsof er dingen niet kloppen aan deze whisky. Hij krijgt een sterretje meer dan de Bunnahabhain omdat er toch wel wat meer te ontdekken is in de Clynelish. Meer dan middelmatig wordt het echter niet.

Clynelish, 24-09-1997 – 04-02-2008, First Fill Sherry Hogshead, vatnr. 10229, 59,7%, Gordon & MacPhail Cask Strength

3 sterren

Posted in Clynelish | Tagged , , | 2 Comments

Wild Turkey Rare Breed

De 2e bourbon review deze maand en wederom een hele mooie. Wild Turkey Rare Breed is een speciale gelimiteerde release van Wild Turkey waar regelmatig een nieuwe batch van uit komt. Helemaal niet erg, want het zou jammer zijn om deze nooit te kunnen proeven!

Geur:
Wild Turkey Rare BreedLichter dan de Knob Creek, maar wel ook de geur van tabak. Aardbeien in balsamico azijn. Na ongeveer een uur kan je een spoortje van terpentine opmerken, maar dat gebeurt wel vaker bij bourbons die je heel lang laat staan. Oftewel, des te meer reden om er voor te zorgen dat ie geen uur staat!

Smaak:
Fel en zoet, fruitig, thee en tabak. Hij wordt heel peperig op den duur, alsof je een hap uit een Spaanse rode peper genomen hebt.

Finish:
In de finish komt pas de mais door die je vaker bij bourbon tegenkomt. Hij is dan wel meteen erg fel. Erg zoet ook, zoeter dan in de smaak en geur. Ergens denk ik ook een spoortje cola op te pikken. Niet dat dat nog in mijn glas zit, maar echt uit de whiskey!

Een geweldige dram voor die prijs (ongeveer 35 euro per fles). Er zitten veel smaken in en daarom is het leuk om te blijven ruiken en proeven.

Wild Turkey Rare Breed, 54,1%, Batch WT-03RB

5 sterren

Posted in - American Whiskey, Wild Turkey | Tagged , , | 2 Comments

Longmorn 1971-2008

LongmornDe Longmorn is over het algemeen een whisky die zeer positief wordt ontvangen. Degene die ik eigenlijk had willen hebben voor de bottle-share had ‘zelfs’ een zilveren medaille gewonnen bij de Malt Maniacs. Uiteraard was die tijdelijk uitverkocht ten tijde van mijn bestelling (3 dagen later al niet meer). De fles die ik uiteindelijk gekocht heb is een paar jaartjes ouder dan de geplande, maar verder zijn de gegevens nagenoeg gelijk.

Geur:
Vrij rustig, er komt aanvankelijk een beetje een muffige geur op je af. Alsof je in een oude bibliotheek staat die een paar jaar niet open is geweest. Later komen er wat zoete en citrus geuren vrij, misschien bloedsinasappel? Ook ruik ik biscuitjes, die goedkope van Euroshopper ofzo. Ook ontwikkelt er na een kwartier een geurtje van bijenwas en honing. Tegen het einde (na een uur ofzo) komen er nog wat leer en schoenengeuren bij.

Smaak:
Aanvankelijk vrij dunnetjes. Alsof ie te waterig is. Dit verandert naar een wat bittere fruitsmaak. Ook heeft ie wat hout invloeden en krijg je een droog mondgevoel.

Finish:
De fruitigheid komt hier wat meer naar voren. Nog steeds dat zoete citrusfruit dat blijft hangen.

De geur is het beste van deze whisky. Daarna vind ik hem wat minder spectaculair worden. Gelukkig is voor mij de geur en het ruiken van whisky het belangrijkste onderdeel van het proeven. Daar scoort deze whisky dus behoorlijk op. Uiteindelijk hou ik een gevoel over van een lekkere Longmorn, maar wel met een voetnoot dat ik er nog wat meer kan proeven voor ik durf te zeggen dat oude Longmorn zonder meer goede whisky is…

Longmorn, 1971-2008, 36 jaar oud, 43%, Gordon & MacPhail Retro label

4 sterren

Posted in Longmorn | Tagged , , | 2 Comments

Glenugie 1977-2010

Mijn verjaardagscadeau van afgelopen jaar heb ik ook weer eens ter hand genomen. Eigenlijk zouden we bij restaurant Hielander in Alkmaar gaan eten, maar dat kwam er door verbouwing, klussen, veel te veel geplande events en van alles nog meer niet van. Uiteindelijk in Schotland mocht ik van Anneke een fles uitzoeken bij Loch Fyne Whiskies in Inveraray.

Lochranza HotelOp Arran in het Lochranza hotel heb ik mijn eerste Glenugie geproefd (Gordon & MacPail Rare Old 1968) en ik was meteen verkocht. Alles wat ik lekker vind in whisky zat erin, dus het moest en zou een Glenugie worden! Die hadden ze welgeteld één, dus de keuze was eenvoudig.

Glenugie is inmiddels al 27 jaar dicht, en toentertijd was het al geen grote distilleerderij, dus er is maar heel weinig van te krijgen voor een beetje betaalbare bedragen…

Geur:
GlenugieNoten, citroen, fudge. Later komen er meer geuren van tabak en sigaren naar voren. Een beetje leer en hout.

Smaak:
Deze verandert continue. Elke slok bracht weer iets nieuws en alles soorten fruit, perzik, peren, citroen, banaan, rozijnen en druiven, komen voorbij. Tegelijkertijd is de whisky lekker zacht, maar ook fel. Intens is het goede woord.

Finish:
De sherry finish wordt duidelijk met wat wijn-achtige smaken, wat noten en meer fruit en tabak.

Dit is een echte ‘bovenste plank’ whisky. Misschien wel de lekkerste die ik heb, en anders zeker in de top 3. Dikke aanrader als je een whisky wil om iets groots te vieren! Ik ben normaal niet zo van finishes, gezien 2 maanden in een sherryvat vaak maar een dun laagje smaak toevoegen wat snel vervliegt. In dit geval gaat echter om een finish van zeven en een half jaar! Andere koek dus! Wat je zegt een extra rijping.

Glenugie, 58,6%, 1977 – maart 2010, Signatory Cask Strength

5 sterren (minstens)

Posted in Glenugie | Tagged , , , | 1 Comment

Glen Grant 1958-2009

De whisky waar ik de hoogst gespannen verwachting bij had. Ik heb slechts een keer eerder de kans gehad om een 50 jaar oude whisky te proeven, en die viel me vies tegen. Dat was de Springbank 50 van de Millennium Collection en ik vond hem naar nat behang en karton smaken. Erg jammer voor een fles van dik over de 2.000 euro.

De Glen Grant kostte slechts 10% daarvan. Nog steeds een stevig bedrag, maar zo’n bottle-share is een uitgelezen kans om dit soort dingen te proberen. Uiteindelijk is dat toch waarom je dat soort dingen organiseerd. 50 jaar oud dus. Slechts 40% alcohol, wat waarschijnlijk erg dicht bij vatsterkte is op die leeftijd.

Geur:
Glen Grant 1958Rood fruit, bessen. Fudge, caramel en sherry. Verrassend weinig opdringerig hout in de geur. De fudge en caramel geven het idee van sticky toffee pudding! Vooral het rode fruit, ik proefde kersen en bessen, vond ik heel verrassend!

Smaak:
De caramel en fudge nemen het voortouw. Toch blijft er een frisse fruitigheid in de smaak overeind. De typische sherry smaken van wijn en noten worden ook wat duidelijker.

Finish:
Zacht en lang. Het fruit komt terug en werkt zich tot op gelijke hoogte met de sherry smaken.

Wat een geweldige dram! Ik ben helemaal verliefd op dit spul. Het duurde dan ook meer dan anderhalf uur voor ik het kleine beetje wat ik mezelf ingeschonken had opgedronken had. Elk kwartier kan je eigenlijk weer opnieuw beginnen met ruiken. De geuren en smaken veranderen vooral qua balans steeds en het duurt enorm lang voor er wat hout doorheen komt. Nergens zit een puntje waar ik kritiek op kan hebben! De volgende keer dat ik een exclusieve whisky wil kopen die ik nog niet geproefd heb zal ik zeker op oude Glen Grant gaan letten!

Glen Grant, 40%, 1958-2009, Gordon & MacPhail Retro label.

5 sterren

Posted in Glen Grant | Tagged , , | 2 Comments